Langs het Vossenpad staan de bessen dit jaar in velerlei vormen en in grote aantallen. Wat een overvloed! Kunnen ze ooit opraken?

Het bos openbaart weer een nieuwe wereld…

Onze man in het Noorden waarschuwt ons dat een huis weer vrijgekomen is omdat de vorige bieders zich hebben teruggetrokken. Pierre du Moulin en ik gaan direct de volgende kijken: een tocht van driehonderd heen en terug. Bijna dezelfde afstand als ik van Amsterdam naar hier in Foulain rij.

Affijn… om twee uur hebben we weer afgesproken in Café Jean in Liart en rijden zo’n 12 kilometer naar het gehucht La Hardoy. Onderweg hadden we al last van behoorlijke mistbanken. Hier zit alles potdicht.
Als we er voor staan herkennen we eindelijk het huis dat we eerder op de website zagen. Het achterste deel van de totaal 3400 m2 bekijken we het eerst en maakt ons wel enthousiast. Pierre ziet het helemaal zitten… lekker rustig.
Het perceel is zo’n 180 meter lang en gemiddeld 15 meter breed. Een lange strook in zijn geheel langs de weg gelegen. Onze angst was met name deze weg maar het verkeer is hier volledig te verwaarlozen.

Nu het huis maar bekijken…

De schok is groot als we binnen komen… wat een zootje… het huis lijkt mogelijk nog in redelijke staat al is het te donker om het echt te beoordelen. Ik zie wel wat gaten in het plafond en wat rotte balken maar we zien vooral troep en vuil en nog eens troep en vuil. Allengs zie ik meer hiaten in de constructie… is de schoorsteen niet deels ingestort? Ook staan er wat bakken om lekwater op te vangen.
Eenmaal boven gekomen via een deels ingestorte trap wordt het echt treurig: iedere ruimte is bezaaid met plastic boxen om lekwater op te vangen. Ze zijn allang overstroomd en liggen nu vol met klompen ijs. Een kast is met één poot door de vloer gezakt en verder zien we overal rotzooi én veel boeken over chemie. Het huis is klaarblijkelijk eigendom geweest van een zich vervuilende chemicus! Wel levert het enkele mooie stillevens op:

Terwijl onze makelaar Henry met een lokale meneer kletst, kijken we nog even in de dunne strook ondoordringbare tuin direct achter het huis. Ook hier blijkt Ali Chemicali flink bezig geweest te zijn met rotzooi. Honderden jerrycans, tonnen en vaten sieren de bossages tot zo’n 70 meter de tuin in. Als ik zo al drie zwervende accu’s half begraven in de grond zie liggen, durf ik al niet meer te gissen naar de voormalige inhoud van de rest van vaten en containers.
Ook staat er nog een doorgezakte rotte schuur vol met troep. De moed zinkt mij nu toch echt wel enigszins in de schoenen maar aangezien Pierre nog steeds enthousiast overkomt blijf ik me positief opstellen. Gewoon saneren die bodem!
Ik vraag bedenktijd maar we moeten wel vandaag beslissen… “vanavond laten we het weten”, beloven we makelaar Henry.

We bekijken nog even de omgeving zover dat mogelijk is met de mist. Echt wandelen lijkt ook niet mogelijk, alles is privégebied, weiland en er zijn geen paadjes en weggetjes te zien. Het dichtstbijzijnde bos is 6 km verder… we gaan snel weer naar huis.
Onderweg zakt bij iedere kilometer de positiviteitsbarometer 2 graden… alles werd aanvankelijk nog als matig beoordeeld maar na een uur is ons oordeel vernietigend: “weg met die zooi, hoe durven ze nog zo’n bedrag te vragen!”

Als ik in bed lig kijk ik tegen diverse kluitjes aan die in de hoeken en rand van het plafond kleven. Het zijn opeengehoopte Lieveheersbeestjes die samen overwinteren. Als ik dagenlang de kachel stook worden enkele lieden onrustig en gaan aan de wandel.

Samen met Pierre du Moulin en Moctezuma gaat Wildplukker er op uit om een huis in het gehucht La Mothe in de Haute Marne te bekijken. Het heeft 2,3 hectare en als we aankomen blijkt het ook nog prachtig gelegen langs de rivier de Mance. Het enige nadeel lijkt de drukke weg die er langsloopt.

Wat een prachtig geheel!
Wel vervelend dat de buren honden hebben die bij onze komst direct aanslaan en niet meer ophouden met blaffen. Goh… wat zijn het er veel!
We werpen een blik naar het huis aan de overkant en worden onaangenaam verrast. Een hondenkennel!

Wat een ellende. Opeens begrijpen we waarom het zo goedkoop is hier. Een hondenkennel met 100 Duitse staanders… de kooien zijn paralel gelegen met het terrein dus overal zijn ze dichtbij.

Verder zoeken maar weer…

Onderweg zien we nog veel moois en de rit is zeker niet voor niets.

20 december: dappermarkt 100 jaar >>

Wildplukker verleid meneer en mevrouw Gerritsen tot een wandeling langs het Gein. De hemel is knalblauw en het is nagenoeg windstil.
We zijn alle drie nogal ‘van het fotograferen’ dus het wordt allengs steeds meer een fotosafari:

Het is natuurlijk prachtig en soms herken ik opeens weer plekken die ik eerder gefotografeerd heb.
Zoals deze Schietwilg die in zomerversie prijkt op de website van Wilgenman:

Het is een aaneenschakeling van mooie plaatjes, maar voor Wildplukker bijna allemaal te ansichtkaarterig. Dus is het zoeken naar wat andere composities.

Overal zien ‘we’ leuke vogels: Vinken, Kepen, Staartmezen, Koperwieken… een Vlaamse gaai. Even verder ‘slaat’ een Sperwer of iets dergelijks een door ons opgejaagde spreeuw en peuzelt hem op in een veld voor ons.
Na het noemen van de naam Keep wordt het bestaan ervan door de twee ‘city slickers’ in twijfel getrokken… na het zien van diverse kuifeenden, smienten, iets talingachtigs en een klein ‘duikertje’ begint het bij Wildplukker ook te dazen. Thuis opzoeken helpt ook niet… een soort pijlstaart zonder pijlstaart… en dat duikertje?… een Geoorde fuut of Dodaars wellicht…
Het wordt ook te donker om het goed te zien. De hemel sluit zich met een donkergrijze deken en weldra sneeuwt het uitbundig. Als het echt losbarst zijn we weer terug bij de auto. De terugweg is inmiddels door de sneeuw bijna geblokkeerd en we zijn uren bezig om huis te komen.