Een al eerder opgestuurde foto van een vlechtwand van Piet-Hein Spieringhs die moet prijken op de omslag van het komende Vlechtbulletin vond Wildplukker niet voldoen en hij ging liever zelf ter plekke kijken. Wilgenman had Wilplukker al eerder deze week hierover benaderd en vandaag gaan ze naar de desbetreffende lokatie: Doepark Nooterhof in Zwolle.
Er ligt nog wat sneeuw en daartegen komen de wilgenwanden mooi uit:

Ook zie ik voor het eerst gevlochten plantenbakken die niet van mezelf zijn. Ze zijn mooi degelijk gemaakt maar het ontwerp is wel erg saai blokkerig. Verder komen we wel diverse leuke vondsten tegen en ziet het er als geheel veelbelovend uit.

Daarna bezoeken we het ‘eerste earthship van Nederland’ van ecoarchitect Michael Reynolds midden op het terrein. Hierin is een theehuis gevestigd. Zijn we niet direct onder de indruk van de buitenkant…

… binnengekomen worden we bijzonder aangenaam verrast: wat een mooi mozaïekwerk! Dit is van de hand van Ina van de Riet. Overal is er met kunstzinnige visie aandacht besteed aan de decoratie. Leemstuk en mozaïeken vullen elkaar mooi aan:

Als we ook nog de toiletten bezoeken zijn we helemaal enthousiast. Hier heeft Ina echt geschilderd met het tegelwerk. Wildplukker is niet snel onder de indruk van de mozaïeken overal om hem heen, meestal zijn ze hem te druk, te bont, te rommelig. Maar hier is duidelijk iemand aan het werk geweest die er gevoel voor heeft. Bravo Ina!

Na een verse sneeuwbui zijn er weer allerlei nieuwe patronen te ontdekken: de meanderende beek valt opeens meer op, maar ook het patroon van druppels smeltende sneeuw onder de bomen.

Zelf maken kan natuurlijk ook:

Na in mijn vorige vakantie de trap te hebben gemozaïekt, was het deze keer tijd voor een muurschildering. Ik heb drie maal eerder muurschilderingen gemaakt waarvan eenmaal in mijn eigen huis. De stijl en techniek stammen nog uit mijn schilderperiode… dat is echter alweer zo’n tien jaar geleden.
Maar aldoende kwam ik erachter dat je fietsen nooit echt verleert en het eerste stadium ging als vanzelf…

Ik heb de afgelopen weken rustig aangedaan – iedere dag een paar uurtjes – en ik moet er op het laatst toch weer even flink tegenaan om het af te krijgen.

mozaïektrap 1 >>

mozaïektrap 2 >>

Het bos openbaart weer een nieuwe wereld…

Onze man in het Noorden waarschuwt ons dat een huis weer vrijgekomen is omdat de vorige bieders zich hebben teruggetrokken. Pierre du Moulin en ik gaan direct de volgende dag kijken: een tocht van driehonderd heen en terug. Bijna dezelfde afstand die ik van Amsterdam naar hier in Foulain rij.

Afijn… om twee uur hebben we weer afgesproken bij Café Jean in Liart en rijden daar vandaan zo’n 12 kilometer naar het gehucht La Hardoy. Onderweg hadden we al last van behoorlijke mistbanken. Hier zit alles potdicht.
Als we er voor staan herkennen we eindelijk het huis dat we eerder op de website zagen. Het achterste deel van de totaal 3400 m2 bekijken we het eerst en maakt ons wel enthousiast. Pierre ziet het helemaal zitten… lekker rustig.
Het perceel is zo’n 180 meter lang en gemiddeld 15 meter breed. Een lange strook in zijn geheel langs de weg gelegen. Onze angst was met name deze weg maar het verkeer is hier volledig te verwaarlozen.

Nu het huis maar bekijken…

De schok is groot als we binnen komen… wat een zootje… het huis lijkt mogelijk nog in redelijke staat al is het te donker om het echt te beoordelen. Ik zie wel wat gaten in het plafond en wat rotte balken maar we zien vooral troep en vuil en nog eens troep en vuil. Allengs zie ik meer hiaten in de constructie… is de schoorsteen niet deels ingestort? Ook staan er wat bakken om lekwater op te vangen.
Eenmaal boven gekomen via een deels ingestorte trap wordt het echt treurig: iedere ruimte is bezaaid met plastic boxen om lekwater op te vangen. Ze zijn allang overstroomd en liggen nu vol met klompen ijs. Een kast is met één poot door de vloer gezakt en verder zien we overal rotzooi én veel boeken over chemie. Het huis is klaarblijkelijk eigendom geweest van een zich vervuilende chemicus! Wel levert het enkele mooie stillevens op:

Terwijl onze makelaar Henry met een lokale meneer kletst, kijken we nog even in de dunne strook ondoordringbare tuin direct achter het huis. Ook hier blijkt Ali Chemicali flink bezig geweest te zijn met rotzooi. Honderden jerrycans, tonnen en vaten sieren de bossages tot zo’n 70 meter de tuin in. Als ik zo al drie zwervende accu’s half begraven in de grond zie liggen, durf ik al niet meer te gissen naar de voormalige inhoud van de rest van vaten en containers.
Ook staat er nog een doorgezakte rotte schuur vol met troep. De moed zinkt mij nu toch echt wel enigszins in de schoenen maar aangezien Pierre nog steeds enthousiast overkomt blijf ik me positief opstellen. Gewoon saneren die bodem!
Ik vraag bedenktijd maar we moeten wel vandaag beslissen… “vanavond laten we het weten”, beloven we makelaar Henry.

We bekijken nog even de omgeving zover dat mogelijk is met de mist. Echt wandelen lijkt ook niet mogelijk, alles is privégebied, weiland en er zijn geen paadjes en weggetjes te zien. Het dichtstbijzijnde bos is 6 km verder… we gaan snel weer naar huis.
Onderweg zakt bij iedere kilometer de positiviteitsbarometer 2 graden… alles werd aanvankelijk nog als matig beoordeeld maar na een uur is ons oordeel vernietigend: “weg met die zooi, hoe durven ze nog zo’n bedrag te vragen!”

Als ik in bed lig kijk ik tegen diverse kluitjes aan die in de hoeken en rand van het plafond kleven. Het zijn opeengehoopte Lieveheersbeestjes die samen overwinteren. Als ik dagenlang de kachel stook worden enkele lieden onrustig en gaan aan de wandel.

Samen met Pierre du Moulin en Moctezuma gaat Wildplukker er op uit om een huis in het gehucht La Mothe in de Haute Marne te bekijken. Het heeft 2,3 hectare en als we aankomen blijkt het ook nog prachtig gelegen langs de rivier de Mance. Het enige nadeel lijkt de drukke weg die er langsloopt.

Wat een prachtig geheel!
Wel vervelend dat de buren honden hebben die bij onze komst direct aanslaan en niet meer ophouden met blaffen. Goh… wat zijn het er veel!
We werpen een blik naar het huis aan de overkant en worden onaangenaam verrast. Een hondenkennel!

Wat een ellende. Opeens begrijpen we waarom het zo goedkoop is hier. Een hondenkennel met 100 Duitse staanders… de kooien zijn paralel gelegen met het terrein dus overal zijn ze dichtbij.

Verder zoeken maar weer…

Onderweg zien we nog veel moois en de rit is zeker niet voor niets.