`

Archief voor Dagboek

De natuur behagen kan vanaf nu

Na er lang met hart en ziel aan gewerkt te hebben – en met veel hulp van Strootje - is mijn boek ‘De natuur behagen’ verschenen!

OVER DE INHOUD:

Ik geef het uit in eigen beheer en heb me ook maar als uitgever bij de Kamer van Koophandel laten inschrijven. Wildplukker Boeken is geboren!
Dat roept verwachtingen op wellicht dus ik ben reeds bezig met een tweede titel, maar daarover later meer.

Ook Pierre du Moulin heeft me geholpen want een boek schrijven is niet makkelijk als je het nog nooit eerder gedaan hebt. Met de fotografie, illustratie en vormgeving had ik minder moeite dan normaal want ik was nu mijn eigen klant. Da’s ook wel eens heel fijn.
Het combineren van de verschillende disciplines tot het maken van een boek is erg leuk om te doen. Ik heb wat eigen kunst verwerkt en heb zelfs uit enthousiasme een eigen lettertype ontworpen dat ik voor initialen heb gebruikt:

De natuur behagen
Paperback, 140 blz. - 21×15cm
met ruim 150 kleurenafbeeldingen
€ 17,50 (verzendkosten € 4,50)
ISBN 978-94-92448-00-2

BESTELLEN:
€ 22,00 (17,50 plus 4,50 verzendkosten)
op
NL02 RABO 0318 0427 46
tnv. M.N. van der Molen, te Amsterdam
O.v.v. Natuur Behagen en je naam en adres

Reacties

Delightful Yellowhammer

Reacties

Kleine beestjestuin 1

Wilgenman heeft Wildplukker gevraagd om bij te springen bij de aanleg van een natuurspeeltuin bij de Koetsveld-school in Watergraafsmeer.
Hij heeft het erg druk om alles voor de Kerst af te krijgen en ik mag invulling geven aan de Kleine beestjestuin op een strook van 4 x 20 meter aan de donkere westkant van de school.

Ik maak aan de hand van de wensen van Wilgenman een eerste schets en hij gaat met enkele wijzigingen als snel accoord.

Wildplukker heeft grootse plannen en onder het motto “BIOMASSA = WONINGBOUW” laat hij grote hoeveelheden dood hout aanslepen. Wilgenman moet er nog even aan wennen maar ziet al snel de voordelen. Dood hout is immers de woningbouw voor kleine beestjes. Hoe meer hout, hoe meer bewoners.

Het hout is al snel op en we gaan er op uit om meer te halen. En nog meer. Zelf struin ik meerdere malen een strook langs de Gooise weg af waar ze bezig zijn met kappen en snoeien en sleep vele mooie rotte stammen weg voor het in de versnipperaar verdwijnt. Het is (mid)dagenlang sjouwen en Wildplukker is het duidelijk niet meer gewend.

Het is nooit genoeg als je een overvloedige natuur wil aanleggen dus laat ik ook 4-5 kuub houtsnippers komen en verzamel bij de kinderboereij ernaast en op straat een paar kuub bladeren van afgelopen herfst. Ik neem karton mee en de agrarische school om de hoek laat ik snoeiafval brengen.

Mijn palet is gevuld en ik kan beginnen met de natuurbouw.

Al snel krijgt alles zichtbaar gestalte. Als ik een pissebed of pad was zou ik het hier wel naar mijn zin hebben. De pissebedden zijn sowieso al in het dode hout meegekomen en de eerste Oesterzwammen komen al te voorschijn, vergezeld van Judasoren.

We zijn voor de Kerst zo goed als klaar. De rest doen we in het nieuwe jaar. Ik neem eind januari uit Frankrijk het nodige plantmateriaal mee en tevens vulling voor de kuipvijvers. De planten staan in de grond, de eerste sneeuwklokjes komen al op. De laatste houtwalletjes worden afgerond en dan kan het bewonersproces gaan beginnen!

De komende maanden zal ik nog het een en ander aanpassen maar ik maak alvast een plattegrond voor de school.

Wordt vervolgd…

Reacties

Sparkling wood

Reacties

IJzersulfaat oogst van allure

Bijna tien jaar kweek ik met regelmaat IJzersulfaatkristallen voor gebruik bij het determineren van russula’s (zie: Kristallen kweken >>)
Omdat de voorraad op was en het zout inmiddels een beetje oud begon te worden, dat wil zeggen dat het nogal oxideerde en wit uitsloeg, besloot ik alles maar op te lossen in lauw water, net zolang tot de oplossing verzadigd was.

Het geheel zette ik weg in twee grote emmers met daarin wilgenstokjes. “De kristallen kunnen dan lekker ergens aan vast groeien”, was mijn gedachte.

Dat was vorig jaar november toen ik mijn huis weer eens aan het opruimen was.

De vorige ronde had drie jaar nodig om tot kristallen van enig formaat te komen dus ik verwachtte er niet veel van. Tijdens alweer een opruimronde besluit ik even te kijken hoe het er bijstaat en totale verbijstering overmant mij als ik zie wat er in de emmers is gebeurd!

Aan enkele takken zitten enorme kristallen. Zo groot heb ik ze nog nooit gezien!
Ik voel dat er op de bodem nog meer ligt en haal een frituurschep. Flinke kristallen in overvloed… en dat na slechts enkele maanden. Het is een wonder.

Amper bijgekomen van al dit moois schep ik verder. De kristallen zitten in een koek op de bodem aan elkaar vastgeplakt en ik moet ze eerst lospeuteren. Eén brok lijkt aan elkaar te klitten en ik schep hem op. Het volgende wonder brengt opnieuw een golf van verbijstering. Het blijkt één groot megakristal. Het is bijna een hand vol!

Mijn mycofielhart is vol van opwinding. Het zout is nu op, maar de laatste kweek is een megaknaller. Mycofielen… de winkel is weer geopend!

Reacties

Wildplukker winkel

Wildplukker is een online winkel begonnen! Het idee is er al lang maar nu is het er van gekomen.

GA NAAR DE WEBWINKEL >>

Reacties

Wildplukker bestaat 10 jaar!

Wildplukker heeft de laatste jaren andere wildpaden bewandeld en de weblog verwaarloosd. Ziekte, het schrijven van een boek en het werken in Frankrijk heeft hem beziggehouden.

Is het tienjarig bestaan geen goed moment voor een hernieuwde start wellicht? Ik heb nog diverse artikelen in archief die nooit geplaatst zijn en er dient zich altijd weer nieuws aan. Binnenkort meer!

Reacties

Lente 2016

Reacties

Visuele Haiku

gekraagde roodstaart poetst
wilde pruim ademt tere bruidsbloemen

Reacties

Egelpiepshow

Na jaren wachten hebben de egels eindelijk jongen op het terrein. Na al het aanleggen van groene elementen moet het hier toch een paradijs voor egels zijn. Het bleef echter lang mager: in 2012 de drie eerste waarnemingen en in 2013 bezoekt een egel maar liefst 11 keer ons terrein. Het is een mooie toename maar we willen graag dat ze hier blijvend aanwezig zijn.

Dan is het eindelijk zover. Het maandenlange gerommel in de spouwmuur in de schuur blijkt niet van ratten te komen maar van een nest egels. We zien er drie rondscharrelen. Mijn geliefde - Strootje - is kort geleden gearriveerd en is ook zeer verheugd, evenals Timmerman. We hebben geen van allen eerder zulke jonge egeltjes gezien.

De volgende dag treffen we er één aan in mijn houtopslag. Deze lijkt wel erg verdwaald, zo jong nog en al 50 meter gelopen?! Hij ziet er wat vermagerd uit. Is er wel een moeder in de buurt? En weet hij de weg terug wel te vinden? Ik geef hem wat kattenvoer, want ik weet dat ze daar gek op zijn en ik heb nog genoeg over van Vos jr. die hem vorig jaar gesmeerd is. Het jong duikt er bovenop.

Niet lang daarna zien Strootje en ik er steeds meer… totaal wel vijf! Het is een tweede nest. Ze hebben een plekje in de houtopslag onder de stro. Ze piepen af en toe heel hard maar waarom weten we niet. Na een dag of wat houden ze er mee op. Ze zijn te vroeg door hun moeder verlaten en amper gespeend en misschien een beetje bang. Strootje heeft ze inmiddels Piep 1 t/m 5 gedoopt.

Eentje heeft het duidelijk moeilijk en sterft de derde dag, liggend in het zonnetje. We zijn er al zo aan gehecht dat we hem een waardige begravenis geven.

De rest hangt dagenlang rond de caravan en ze gedragen zich steeds meer als makke huisdieren. Strootje heeft het er de hele dag druk mee. De tekst “Hé Piep” wordt voortdurend door ons gebezigd. Ze scharrelen over je voeten heen en kruipen onder je stoel. Het is de hele dag opletten geblazen waar ze lopen.

Gedurende de week gaan ze steeds verder weg en blijven langer de hort op… we zien ze steeds minder. Iedere avond verzamelen ze zich nog steeds, eten wat, drinken keurig wat water uit een door ons geplaatste melkflesdop en verdwijnen daarna in hun holletje in de houtopslag.

Tenslotte moeten we weg en laten ze met pijn in het hart achter…

Bekijk filmpje op YouTube >>

Reacties

Heuvelbedden 1 - Komkommerkom

Midden op het terrein ligt een met brandnetel overwoekerde bult van klei en steengruis. Het is slechte grond en niets wil er groeien.
Tijd om het aan te pakken en er wat leuke heuvelbedden van te maken.
Ik maak een padenpatroon door te graven en de zware klei op delen van de heuvel te gooien waar al wat karton op ligt. Ik hoop dat onder het karton de brandnetels doodsmoren. Tussendoor strooi ik laagjes stro.
Met wat oude bakstenen maak ik een kommetje waar ik warmteminnende planten kan neerzetten zoals tomaat en komkommer. Ik heb zaad van een leuke witte komkommer gekocht. Het is juni en de voorgezaaide planten moeten nodig de grond in.

Na twee maanden staat de komkommer er goed bij. Er verschijnen steeds meer bloemen. Het lijkt wel een minipompoen!

En nu zijn de eerste komkommers al klaar.

Reacties

Vos Junior

Als ik weer terugkom in Frankrijk ben ik heel benieuwd of moeder en haar drie jongen het goed maken. De gastencaravan is komende week zowel van binnen als vanonder bezet door drie kinderen, want het gezin van Bloem en Carloman zijn ook mee. Bij aankomst zien we maar twee jongen, maar die andere zal wel achter of onder zijn moeder liggen.

Na zorgvuldige inspectie de volgende dag blijkt het witte jong met de zwarte vlekken echt te ontbreken… er zijn er nog maar twee over.

Een dag voor mijn vriendengezin vertrekt is Ma Vos vertrokken met kitten 2 en heeft het zwart-witte jong achtergelaten. Het is een herhaling van vorig jaar toen Vos ook al achtergelaten werd!

Na een dag is moeder nog steeds spoorloos en ik neem Vos junior maar onder mijn hoede bij mijn caravan. Ondertussen zoeken Timmerman en ik naar de nieuwe stek van Ma en kind. We zien moeder echter dagenlang niet meer en vinden nergens het andere jong.
Het lijkt er op dat we deze keer echt opgescheept zitten met een katje. Ik doop hem Vos Junior omdat het in alle opzichten een deja-vu van zijn vader is. Hij heeft iets meer wit maar hetzelfde zwarte maskertje.
Vos Junior voelt zich al snel volledig thuis: hij slaapt ’s nachts in een tas met vuil wasgoed en hangt overdag een beetje rond op zes vierkante meter voor mijn caravandeur en is tevreden met de kachel naast hem waar ik ’s avonds een flink blok voor de nacht op gooi. Hij blijkt alleen maar vloeibaar voedsel gewend te zijn en is de eerste dagen steeds op zoek naar een speen. Zijn eten zuigt ie op. Sterker nog… hij begraaft zich er in. Als ik hem brokjes in gelei geef zuigt ie alleen de gelei op en laat de brokjes liggen en smeert zich helemaal onder. Bah!

Maar na een paar dagen weet ik voedsel te maken met de juiste consistentie en blijkt ie zichzelf ook al te kunnen wassen. Hij hoort al snel bij de dagelijkse routine.
Zie filmpje van de eerste week >>

Vier, vijf, zes dagen gaan voorbij en alleen Vos senior komt ’s avonds langs op zijn route langs onze caravans op zoek naar etensresten en vieze borden. Als hij op een avond geconfronteerd wordt met zijn zoon, die ligt te slapen, gaat hij er angstig snel vandoor. De avond daarop heeft Vos jr hem in de gaten en zet zijn rug op en begint tegen hem te blazen. Senior weet niet hoe snel hij zich uit de voeten moet maken… de schijtert!

De avonden daarna lijken ze elkaar te tolereren en negeren elkaar verder.

Op een avond, acht dagen na hun vertrek, zitten moeder en jong 2 opeens weer onder de gastencaravan. Probleem opgelost!?!?

Ik hoop dat ze Vos jr. niet vergeten is en ik zet hem weer bij het stel. Moeder reageert alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en ik laat ze verder met rust.
Als ik de volgende dag kom kijken is jong 2 er wel, moeder niet. Vos jr. heeft zich tegen zijn broer/zus genesteld. De twee komen direct te voorschijn en na wat angstvallig toekijken durft ook jong 2 met me te spelen.

Laat in de middag neem ik nog een kijkje… maar moeder en jong zijn vertrokken. Vos junior ligt in een trui voor de caravan te slapen en heeft het vertrek blijkbaar gemist. ’s Avonds laat haal ik hem maar weer op voor de nacht. De herenigingspoging lijkt mislukt!

Enkele dagen later vertrek ik naar Nederland en ik besluit hem maar tijdelijk mee te nemen bij gebrek aan een betere oplossing. Vos Junior gaat naar de grote stad!

Wordt vervolgd…

Reacties (2)

Vos is een kater

In het vroege voorjaar zien we dat in de schemer de moederkat die hier altijd rondzwerft bij ons hek door een vreemde kater gedekt wordt. Als de kater zijn hoofd naar ons keert herken ik hem meteen aan zijn Zorro-masker: het is Vos! (Zie ook Vos)
We zijn verbaasd dat hij als kleinste van vier kittens de winter overleeft heeft en nog meer verbaasd dat hij uitgegroeid is tot een volwaardige kater.
Dat hij voor onze deur incest met zijn moeder pleegt vinden we wat minder maar dat is in de wilde natuur heel gewoon.

Daarna zien we hem lang niet meer tot hij opeens opduikt terwijl Mary Shelley en ik bij een vuurtje voor mijn caravan zitten. Hij gluurt vanachter de buitenkachel en loopt wat schichtig rond. Hij is niet verder dan twee meter van ons vandaan maar gaat er toch weer snel vandoor. We zien hem af en toe ergens op het terrein banjeren en één keer zie ik hem verschrikt vanonder mijn caravan wegschieten en via het ‘kattenluikje’ in de takkenril door het hek naar buiten het terrein vluchten.

Tot op een avond wanneer ik met Pierre du Moulin bij mijn buitenkacheltje zit te kletsen. Vos duikt op en voor we erg in hebben is hij brutaal het bord onder de lege stoel van Timmerman aan het schoonlikken… op nog geen meter afstand. Ik schuif mijn bord ook naar hem toe, iets voorbij mijn rechtervoet, en ook die likt hij meteen schoon. Pierre staat op het punt om weg te gaan en als hij opstaat vlucht Vos direct uit het zicht.
Maar een half uur later verschijnt hij opeens links van me vanonder de caravan … binnen handbereik. Ik had al wat reepjes droge worst gehaald en ik voer hem twee reepjes door ze voor zijn neus te gooien. Het derde reepje hou ik in mijn hand en ja… al schokkend komt hij er op af en grist het uit mijn hand om meteen ermee onder de caravan te duiken.
Dit herhaalt zich enkele keren en tenslotte zet hij zelfs zijn voorpoten op mijn been om de worst tussen mijn vingers te pakken. Als er een onweersbui losbarst vlucht hij weer snel… niet onder mijn veilige caravan maar het terrein op.

De dagen erna zien we hem vaker. Hij ligt te dutten op de takkenril bij de moestuin en hij komt zelfs even bij Timmerman langs als we daar zitten te eten. We bieden onze net leeggegeten etensborden aan die hij meteen schoonlikt… maar dichterbij dan 3 meter komt hij niet en bij iedere beweging van ons vlucht hij weer tien meter.

Even daarvoor al zat Ma Vos op de takkenril achter mijn caravan te dutten. Zij is altijd heel schuw en komt nooit dichterbij dan twintig meter. Deze keer lijkt ze brutaal te blijven liggen als ik mijn caravan nader en ik laat haar maar met rust. Van dichtbij lijkt ze anders… is het een ander jong van vorig jaar? Eén roofdier is leuk op ons terrein maar twee of drie… laat staan als mijn caravan een kattenhonk wordt! Daar zit ik met mijn allergie al helemaal niet op te wachten!

De week erna komt Vos iedere avond langs… bij mij of, als we eten op het terras van timmerman, bij hem. Vos maakt er zelfs een vast rondje van en likt bij aankomst alle huisraad schoon dat in aanraking is geweest met eten.

Enkele dagen geleden horen we gepiep bij de gastencaravan. We gaan kijken en ja hoor… drie kittens in het hooi onder de caravan! Moeder is al bevallen! Dit wordt de start van een hele dynastie op Sévricourt!
Eén kitten lijkt duidelijk op Vos, zijn vader/broer, met veel zwart in zijn vacht en wat wit. Nummer twee lijkt meer op zijn moeder met veel wit. Nummer drie is veelkleuriger, die lijkt op zijn opa… moeders’ lover van vorig jaar.

Wordt zeker vervolgd…

Reacties

Stapelgek

In mijn afwezigheid is ook Pierre du Moulin aan het stapelen geslagen. De oude haagbeuk is opeens een prachtige robuuste houtsculptuur geworden. Ook Timmerman is bezig met takkenrillen. Na één jaar op ons afgelegen landgoed zijn we alledrie overtuigd stapelgek geworden.

Reactie (1)

Het gewone leven van de rat

Ratten hebben een slechte reputatie merk ik iedere keer weer. Als het woord rat valt, gaat het vaak in één zin gepaard met woorden als uitroeien, ziekte, afschieten e.d.
In alle gevallen gaat het hier om de over de hele wereld verspreide ‘gewone’ Bruine rat (Rattus norvegicus) die tevens bekend staat onder de namen rioolrat, stadsrat, waterrat, laboratoriumrat, tamme rat of gewoon ‘rat’.

Wie de beestjes ziet rondlopen kan nauwelijks snappen waar ze die reputatie vandaan hebben behalve uit slechte ervaringen… ooit… in de diepe middeleeuwen toen ze de pest brachten… maar misschien kwam de pest toen ook al met kippen mee. Op ziektegebied hebben we tegenwoordig niets meer te duchten van ze… er zijn jaarlijks enkele gevallen van de Ziekte van Weil maar dat is altijd door import uit andere landen, meestal van ver, bijvoorbeeld uit Afrika. Daarmee hebben we tevens het grootste ziekteverspreidende zoogdier te pakken: de mens. Deze raast voor de lol de hele wereld rond, het liefst afgelegen gebieden bezoekend, en laat daarbij een spoor van ziektes achter zich, dat zich soms met een snelheid van 10.000 km per dag verspreidt.
Na de mens hebben we meer te duchten van onze varkens, koeien en pluimvee!

Kortom: de mythe van ratten als ziekteverspreiders is ver VERLEDEN TIJD! Ik wil er vanaf nu niet meer van horen!

Verder is het enige grote nadeel van ratten onze slordigheid met afval en hun gebit: ze kunnen soms aan dingen knagen waar we zelf duurzamere plannen mee hadden. Maar ja, dat staat in geen verhouding tot wat wij hen allemaal aandoen.

Als ode aan dit leuke tuindiertje heb ik een compilatie >> gemaakt van het gezellige gescharrel en geklauter rond mijn caravan.

Reactie (1)

« Vorige berichten ·