Als ik een gek geblaas hoor in de kippenren van Mandarijn – de kippen zijn al op stok maar nog onrustig – schuifelt er een egel achter de voederbak. Ik probeer hem het hok uit te jagen maar de egel zoekt een smal gaatje onder het gaas uit in plaats van de grote doorgang. Hij lijkt opeens klem te zitten: zijn kop kan er door maar zijn lijf niet. Zijn kop kan door de stekels ook niet meer terug, lijkt het.
Ik ga maar even weg zodat hij zelf kan ontsnappen want oprollen gaat ook niet en de stress van de egel lijkt me geen goede basis voor zijn ontsnappingspoging. Dan kan ik ook gelijk even de camcorder halen…

Bij terugkomst zit hij nog steeds onveranderd klem lijkt het. Tijd om een handje te helpen…

Get the Flash Player to see this player.

Niet veel later scharrelen er zelfs twee egels in de tuin. Zit er een stelletje in de takkenril?

Voordat Timmerman naar onze nieuwe stek in Frankrijk vertrekt, wilde Wildplukker diens woonstek in de Achterhoek eens zien. Dus ging hij gisteren spontaan met hem mee. Het was de eerste echte warme dag en vandaag eveneens. Een goeie tijd dus voor wat buitenleven…

Get the Flash Player to see this player.

Herinneringen al werkend aan een vlechtbank… én een ode aan het buitenleven in de stad…

Get the Flash Player to see this player.

Ons bod is geaccepteerd! We kunnen ons binnenkort bezitters noemen van een landgoedje in Frankrijk! Meer dan ooit loopt Pierre deze dagen met een gelukzalige blik rond.

Na mijn bezoekje aan het landgoed ben ik neergestreken op het Domain de Moiron. Hier ontmoet ik Pierre en we drinken weer gezellig koffie en maken grote plannen. Onze eerste bod werd geweigerd en we besluiten maar om het volle pond te bieden. Meer geld hebben we niet en Pierre wacht sowieso nog op een somma opdat we het daadwerkelijk kunnen betalen. Ondertussen zijn achter ons – op een toplocatie: in een gat in de stenen muur – twee pimpelmezen druk bezig een nest jongen te voeden…

Get the Flash Player to see this player.

Pierre du Moulin heeft sinds enkele maanden zijn zinnen gezet op een mooi maar duur stukje land met een ruïne en een schuur. De 1,7 hectare met grote vijver en de landelijke ligging in de Franse Ardennen maken het een zeer aantrekkelijke stek. Wanneer Pierre het extra benodigde geld binnenkort waarschijnlijk weet te regelen, reist hij af om het object te bekijken. Na de enthousiaste verhalen en de foto’s is ook Wildplukker overtuigd… daar kan niets mis mee zijn! Hij mailt de makelaar en doet ongezien een eerste bod.

Vandaag – een week later – reist Wildplukker ook af om het met eigen ogen te zien. Het is immers vreemd om iets ongezien te gaan kopen. Het stelt niet teleur, het is het mooiste paradijsje dat men kan wensen!

Een impressie van het terrein…

Get the Flash Player to see this player.

Een al eerder opgestuurde foto van een vlechtwand van Piet-Hein Spieringhs die moet prijken op de omslag van het komende Vlechtbulletin vond Wildplukker niet voldoen en hij ging liever zelf ter plekke kijken. Wilgenman had Wilplukker al eerder deze week hierover benaderd en vandaag gaan ze naar de desbetreffende lokatie: Doepark Nooterhof in Zwolle.
Er ligt nog wat sneeuw en daartegen komen de wilgenwanden mooi uit:

Ook zie ik voor het eerst gevlochten plantenbakken die niet van mezelf zijn. Ze zijn mooi degelijk gemaakt maar het ontwerp is wel erg saai blokkerig. Verder komen we wel diverse leuke vondsten tegen en ziet het er als geheel veelbelovend uit.

Daarna bezoeken we het ‘eerste earthship van Nederland’ van ecoarchitect Michael Reynolds midden op het terrein. Hierin is een theehuis gevestigd. Zijn we niet direct onder de indruk van de buitenkant…

… binnengekomen worden we bijzonder aangenaam verrast: wat een mooi mozaïekwerk! Dit is van de hand van Ina van de Riet. Overal is er met kunstzinnige visie aandacht besteed aan de decoratie. Leemstuc en mozaïeken vullen elkaar mooi aan:

Als we ook nog de toiletten bezoeken zijn we helemaal enthousiast. Hier heeft Ina echt geschilderd met het tegelwerk. Wildplukker is niet snel onder de indruk van de mozaïeken overal om hem heen, meestal zijn ze hem te druk, te bont, te rommelig. Maar hier is duidelijk iemand aan het werk geweest die er gevoel voor heeft. Bravo Ina!

Het bos openbaart weer een nieuwe wereld…

Onze man in het Noorden waarschuwt ons dat een huis weer vrijgekomen is omdat de vorige bieders zich hebben teruggetrokken. Pierre du Moulin en ik gaan direct de volgende dag kijken: een tocht van driehonderd heen en terug. Bijna dezelfde afstand die ik van Amsterdam naar hier in Foulain rij.

Afijn… om twee uur hebben we weer afgesproken bij Café Jean in Liart en rijden daar vandaan zo’n 12 kilometer naar het gehucht La Hardoy. Onderweg hadden we al last van behoorlijke mistbanken. Hier zit alles potdicht.
Als we er voor staan herkennen we eindelijk het huis dat we eerder op de website zagen. Het achterste deel van de totaal 3400 m2 bekijken we het eerst en maakt ons wel enthousiast. Pierre ziet het helemaal zitten… lekker rustig.
Het perceel is zo’n 180 meter lang en gemiddeld 15 meter breed. Een lange strook in zijn geheel langs de weg gelegen. Onze angst was met name deze weg maar het verkeer is hier volledig te verwaarlozen.

Nu het huis maar bekijken…

De schok is groot als we binnen komen… wat een zootje… het huis lijkt mogelijk nog in redelijke staat al is het te donker om het echt te beoordelen. Ik zie wel wat gaten in het plafond en wat rotte balken maar we zien vooral troep en vuil en nog eens troep en vuil. Allengs zie ik meer hiaten in de constructie… is de schoorsteen niet deels ingestort? Ook staan er wat bakken om lekwater op te vangen.
Eenmaal boven gekomen via een deels ingestorte trap wordt het echt treurig: iedere ruimte is bezaaid met plastic boxen om lekwater op te vangen. Ze zijn allang overstroomd en liggen nu vol met klompen ijs. Een kast is met één poot door de vloer gezakt en verder zien we overal rotzooi én veel boeken over chemie. Het huis is klaarblijkelijk eigendom geweest van een zich vervuilende chemicus! Wel levert het enkele mooie stillevens op:

Terwijl onze makelaar Henry met een lokale meneer kletst, kijken we nog even in de dunne strook ondoordringbare tuin direct achter het huis. Ook hier blijkt Ali Chemicali flink bezig geweest te zijn met rotzooi. Honderden jerrycans, tonnen en vaten sieren de bossages tot zo’n 70 meter de tuin in. Als ik zo al drie zwervende accu’s half begraven in de grond zie liggen, durf ik al niet meer te gissen naar de voormalige inhoud van de rest van vaten en containers.
Ook staat er nog een doorgezakte rotte schuur vol met troep. De moed zinkt mij nu toch echt wel enigszins in de schoenen maar aangezien Pierre nog steeds enthousiast overkomt blijf ik me positief opstellen. Gewoon saneren die bodem!
Ik vraag bedenktijd maar we moeten wel vandaag beslissen… “vanavond laten we het weten”, beloven we makelaar Henry.

We bekijken nog even de omgeving zover dat mogelijk is met de mist. Echt wandelen lijkt ook niet mogelijk, alles is privégebied, weiland en er zijn geen paadjes en weggetjes te zien. Het dichtstbijzijnde bos is 6 km verder… we gaan snel weer naar huis.
Onderweg zakt bij iedere kilometer de positiviteitsbarometer 2 graden… alles werd aanvankelijk nog als matig beoordeeld maar na een uur is ons oordeel vernietigend: “weg met die zooi, hoe durven ze nog zo’n bedrag te vragen!”

Samen met Pierre du Moulin en Moctezuma gaat Wildplukker er op uit om een huis in het gehucht La Mothe in de Haute Marne te bekijken. Het heeft 2,3 hectare en als we aankomen blijkt het ook nog prachtig gelegen langs de rivier de Mance. Het enige nadeel lijkt de drukke weg die er langsloopt.

Wat een prachtig geheel!
Wel vervelend dat de buren honden hebben die bij onze komst direct aanslaan en niet meer ophouden met blaffen. Goh… wat zijn het er veel!
We werpen een blik naar het huis aan de overkant en worden onaangenaam verrast. Een hondenkennel!

Wat een ellende. Opeens begrijpen we waarom het zo goedkoop is hier. Een hondenkennel met 100 Duitse staanders… de kooien zijn paralel gelegen met het terrein dus overal zijn ze dichtbij.

Verder zoeken maar weer…

Onderweg zien we nog veel moois en de rit is zeker niet voor niets.

Wildplukker verleid meneer en mevrouw Gerritsen tot een wandeling langs het Gein. De hemel is knalblauw en het is nagenoeg windstil.
We zijn alle drie nogal ‘van het fotograferen’ dus het wordt allengs steeds meer een fotosafari:

Het is natuurlijk prachtig en soms herken ik opeens weer plekken die ik eerder gefotografeerd heb.
Zoals deze Schietwilg die in zomerversie prijkt op de website van Wilgenman:

Het is een aaneenschakeling van mooie plaatjes, maar voor Wildplukker bijna allemaal te ansichtkaarterig. Dus is het zoeken naar wat andere composities.

Overal zien ‘we’ leuke vogels: Vinken, Kepen, Staartmezen, Koperwieken… een Vlaamse gaai. Even verder ‘slaat’ een Sperwer of iets dergelijks een door ons opgejaagde spreeuw en peuzelt hem op in een veld voor ons.
Na het noemen van de naam Keep wordt het bestaan ervan door de twee ‘city slickers’ in twijfel getrokken… na het zien van diverse kuifeenden, smienten, iets talingachtigs en een klein ‘duikertje’ begint het bij Wildplukker ook te dazen. Thuis opzoeken helpt ook niet… een soort pijlstaart zonder pijlstaart… en dat duikertje?… een Geoorde fuut of Dodaars wellicht…
Het wordt ook te donker om het goed te zien. De hemel sluit zich met een donkergrijze deken en weldra sneeuwt het uitbundig. Als het echt losbarst zijn we weer terug bij de auto. De terugweg is inmiddels door de sneeuw bijna geblokkeerd en we zijn uren bezig om huis te komen.