`

Archief voor Tuin & Landschap

Mislukte wortelen

Als ik een gemengd bedje inspecteer zie ik nog enkele vergeten wortelen robuust boven de aarde prijken. Dikke oranje schijven van zo’n 4 cm breed beloven veel worteloogst. Dat wordt smullen!

Reacties

Spoorzicht reliëftuin

In het voorjaar van 2015 ben ik op verzoek van Tuinman in Park Spoorzicht begonnen met het kappen van bomen om een open plek te maken voor de aanleg van een vijver. Het extra invallende licht moet zorgen voor meer biodiversiteit. Tevens hopen we het park aantrekkelijker te maken voor het publiek. Spoorzicht wordt permanent in haar bestaan bedreigd en dus willen we publieke steun werven.

De grond van het graafwerk werd gebruikt voor de aanleg van reliëf en het hout voor allerlei groene elementen zoals houtstapels, takkenrillen en heuvelbedden zodat er veel randen en microklimaten ontstaan.

Ondertussen staat Tuinman ook niet stil en werkt aan de paadjes en met behulp van jongeren maakt hij een Hügelbed gevuld met stammen. Ook plant hij hier en daar wat vaste planten zoals Moerasspirea, Kalmoes en Kattestaart.

Dit voorjaar is het tijd voor kapronde twee en het uitbreiden van de vijver. Ik zaag een extra strook vrij voor lichtinval van de late zon. Het gezaagde materiaal en de grond zorgt weer voor een nieuwe houtstapel en extra heuveltjes.

Als ik vandaag met Strootje weer eens ga kijken en nog wat graven staat alles er groen en vol bij. De vijver ligt vol stammetjes van spelende kinderen dus die ga ik maar even onderspitten op een houtstapel.

We genieten van het geheel. “Het lijkt wel een oerbos”, zegt een vriend van Tuinman.

wordt vervolgt…

Reacties

De natuur behagen

De afgelopen jaren heeft Wildplukker zich gestort op het schrijven van een boek. Het is een boek geworden voor tuinliefhebbers die de natuur willen ‘behagen’. Er zijn al vele boekjes op de markt over hoe je dieren kunt helpen in je tuin en hoe je een select gezelschap aan populaire wezens kunt bijvoeren door het jaar heen.
Ook kun je nestkasten aanschaffen voor een select gezelschap vogels en zijn er massaal kabouterwoningen voor insekten te koop voor prijzen waar je U of BAH tegen zegt.
Wildplukker vindt dat het nog lang niet ver genoeg gaat.

Natuur helpen is één, natuur bouwen is een volgende tweede stap. Wie zijn tuin vult met een weldadige overvloed aan infrastructuur en biomassa maakt vanzelf een leefomgeving waar van alles zich prima kan redden en een uitgebreid voedselweb gaat vormen. (Zie ook Biomassaal 1 en Biomassaal 2.)

Het boekje zal, als de financiën het toelaten, in het najaar worden uitgebracht en zal bestaan uit ongeveer 150 pagina’s tips, ideeën en achtergronden én veel kleurenfoto’s en kunstplaten. Binnenkort meer hierover. Hier alvast een klein voorproefje van het binnenwerk:

Reacties

Staketsel met Rubberen Rekkies

Niet lang geleden had ik het idee om elastiekjes gemaakt van oude binnenbanden op de markt te brengen. Het idee hierbij is dat het ouderwetse rubber van banden veel langer meegaat dan die moderne elastiekjes die na twee jaar verdrogen en breken. Bovendien is het een leuke manier om die oude banden te hergebruiken. Het plan is min of meer afgeblazen omdat het knippen nogal veel werk is, en de marketing nog meer. De kans dat ik er wat aan kan verdienen lijkt erg klein (bestellen kan altijd!!!). Ik heb zelfs de etiketten voor de verpakking ontworpen.

Maar daar wilde ik het nu eigenlijk niet over hebben. Wat vooral leuk is, is dat ik Rubberen Rekkies al jaren gebruik voor van alles en nog wat. Zo heb ik vorig jaar een staketsel gemaakt voor mijn Doornloze braam en Klimroos zodat ze lekker kunnen klimmen en ik diverse scheuten makkelijk kan vastzetten… met een Rubberen Rekkie.

Het principe van de bouw is steeds simpel. Ik zoek vier lange staken en knip de zijtakken kort maar niet helemaal af. Zo hou ik takjes over om elastiekjes aan vast te maken. Deze bundel van staken (drie of vijf kan ook) verbind ik onder de top, door er een stuk binnenfietsband omheen te knopen.
Daarna knip ik kortere takken op dezelfde manier die ik kris-kras aan deze staken verbind, zodat het geheel sterk en stabiel wordt.

De voordelen ten opzichte van reguliere oplossingen zijn legio. Het is gratis, snel, makkelijk aanpasbaar en makkelijk te repareren en uit te breiden.

De laatste telg heb ik gemaakt voor de Kampoerfoelie op de takkenpoortril die in de brandnetels begint te klimmen en wel wat extra klimhoogte en -volume kan gebruiken.

FILMPJE:

Get the Flash Player to see this player.

Reacties

Biomassaal 2

In de ‘Supermarkt des Natuurs’ is alles gratis. Niet alles is altijd voorradig en de schappen raken steeds leger en het assortiment wordt snel schraler. Waar in Frankrijk echter nog geen gebrek aan is, is dood hout in de bossen. Bij gelegenheid wordt alles ‘gefatsoeneerd’ als het in de weg staat bij het kappen en sleuren. Ook het kappen zelf gaat gepaard met veel machinaal geweld en na afloop is een mooi ‘verwaarloosd’ bosje achter de beek opeens een sloperij.

Mest, stro en houtsnippers zijn weliswaar ‘groen goud’ maar voor het echte bouwen en maken van textuur en reliëf in het landschap zijn stammen en takken ideaal. Ze blijven bij het hoog opstapelen wel tientallen jaren in gebruik als megasteden voor de natuur. Een moot eiken ter grootte van een kwart kuub stook je weg in twee avonden maar in een houtstapel gaat ie wel een eeuw mee en geeft in die tijd onderdak aan honderdduizenden insecten en andere wezens en er groeien tienduizenden mossen, planten en paddenstoelen op!

Met behulp van kruiwagen en achterbak heeft Wildplukker de afgelopen jaren rond de 60 kuub hout van kapvlakte en uit bos gesleept, waarvan hier getuige.

Reacties

Biomassaal 1

In navolging van vorig jaar hebben we dit jaar in overtreffende trap tien ton mest en 180 strobalen besteld en weer vele aanhangers met houtsnippers gehaald. Misschien is het voor de laatste keer, want de natuur op het terrein zal de organische stof dan zelf voldoende gaan leveren. Waarschijnlijk blijven we ons wel bezondigen aan de strobalen want als speelgoed is het veel te leuk.

Waarom al die hoeveelheden?
Bij aankomst was het terrein een harde uitgedroogde kleiplaat met wat gras en wilde planten, ingeklonken en kaalgevreten door de schapen. Er was daardoor een groot gebrek aan organische stof en leefruimte voor allerlei dieren… een schrale start voor een ecologisch beheer. Het idee is dat een grote hoeveelheid biomassa vrij snel wordt omgezet in LEVEN!… en dat in allerlei vormen. Een ton mest levert op den duur een ton wormen en het evendeel aan andere levensvormen op. De stro is een Mekka voor alles. Ze worden vrijwel direct overgenomen door paddenstoelen.

Bovendien levert het samen met andere ingrepen inmiddels (naar schatting) een vertienvoudiging van het aantal muizen op. Deze vreten jammer genoeg wel de moestuin leeg maar daarover wellicht een andere keer. Over het gunstige effect van stro en compost op de ringslangen schreef ik al eerder. De basis van het voedselweb is gelegd… laat de roofdieren maar komen!

Reacties

Heuvelbedden 2 - Hügelkultur

Deze winter ga ik verder met de heuvelbedden op de brandnetelbult >>. Afgelopen november heb ik al de rest van de bult achter het muurtje aangepakt.
Door ze flink te vullen met organisch materiaal hoop ik dat het vruchtbare bedden worden met een goede structuur die nog jarenlang voeding krijgen van de vulling. Dat is het idee van de Hügelkultur of gewoon Heuvelcultuur. De moderne populaire Sepp-Holzer-versie is met stammen gevuld maar dat is maar een variant.

Voor mijn vertrek naar Nederland heb ik de andere kant van de Komkommerkom alvast voorzien van voedsel voor mijn winter-werk-volk: woelmuizen. Een deksel erop en ze kunnen beschut de boel alvast gaan omspitten.

Bij terugkomst hebben ze hun werk aardig gedaan! Ik laat ze nog maar even doorgaan.

De heuvelbeddenomgeving wil ik volledig in cultuur brengen. Het is niets anders dan brandnetel overal en het zit vol met troep! Ik kom overal plastic strobalendraad tegen dus ik vermoedt dat de boer hier vroeger een afvalbult had.
Ik wil experimenteren met een gemengd landschap waar voedsel verbouwen en ecologische ontwikkeling samengaan. Ik sleep daarom enorme hoeveelheden takken van de kapvlakte over de beek en graaf diverse paden en werp heuvels op. Zo hoop ik een beschut mini-voedselbosje te maken met veel verschillende microklimaten. Ik wil over een paar jaar een gezonde bodem met een rijk voedselweb hebben want ik heb ontdekt dat op 30 cm diepte overal een ondoordringbare kleiplaat ligt. Als ik dat had geweten dan had ik eerst alles beter kunnen ploegen tot 60 cm diepte.
Maar ja… een ploeg heb ik toch niet dus wordt het graven en mulchen.

Het is mistig en alles ziet er inmiddels sfeervol uit..

Reacties

Honger maakt rauwe bonen smakeloos

Helaas zijn veel bonen giftig als je ze rauw eet. Toch smaken ze heerlijk sappig en zoet, vooral peultjes en sugarsnaps. De oorsprong van het gezegde ‘honger maakt rauwe bonen zoet’ is mij een raadsel want ze zijn juist rauw heerlijk zoet… als je erge honger zou hebben dan prop je ze waarschijnlijk achteloos naar binnen en ontgaat je de delicate smaak.

Op mijn balkon staan de tweede ronde doperwten in bloei… de eerste peulen hangen er ook al aan. Ik moet me bedwingen om ze niet rauw op te eten…

Reactie (1)

Ringslangen warm ontvangen

Dit voorjaar ben ik gaan experimenteren met heet composteren. Een goed opgezette composthoop kan van binnen wel 60 graden heet worden. Dan worden alle onkruidzaden gekookt en krijg je mooie ’schone’ compost.
In april valt dat niet mee na de koude winter, De eerste hoop komt niet verder dan 33 graden. Een natte baal stro wordt in de zelfde tijd nota bene uit zichzelf al 35 graden.
In juni werd het eindelijk warmer weer. Ik heb bij een boer 120 balen stro en 6 kuub koeienmest besteld voor veelal nog onbekende doeleinden en ik kan het goed gebruiken om wat composthopen op te zetten.

Composthoop nr. 7 wordt opgezet achter mijn caravan. Binnen een week loopt de temperatuur op tot 56 graden! Eindelijk geslaagd! Nog een paar keer omzetten en ik zal na een maand eindelijk goeie compost hebben.
Als ik na enkele weken het zeil er aftrek ligt er opeens een dikke slang opgerold in het luchtgat. Mijn geslaagde composthoop is gekraakt! Ik kan niets anders doen dan de situatie accepteren want wegjagen is geen optie. Ik ben benieuwd of ze blijft en eieren legt.
Als ik in Nederland ben krijg ik de melding van Pierre dat er eieren in de hoop liggen. Begin juli ben ik er weer, en ja, een hele kluwen langwerpige eieren vult het gat.

In augustus zijn we er weer voor wat langere tijd. De eieren zijn nog steeds niet uitgekomen. Wordt het nog wat?
Na twee weken is het eindelijk zover: een slangetje kruipt bovenop de eieren. Na een week zijn er nog een paar bijgekomen… maar het lijkt toch wat mager.

Nu, half september, ben ik er even kort en kijk ik hoe het er mee staat. Pierre en Timmerman zijn er bij als ik de doeken weer optil: JA… een hele kluwen slangen staart ons aan! Het zijn er zeker wel zo’n twintig! Compostproject geslaagd. We heten ze warm welkom!

Reacties

Zomeroogst

Dit jaar ben ik voor het eerst serieus begonnen met de moestuin. Helaas valt dat niet mee op zware klei, zeker als je steeds weer weg bent. De slakken waren dit jaar een ware plaag… maar toch hebben we de afgelopen maanden lekker uit de tuin kunnen eten.

En bovendien is het nog lang niet afgelopen…

Reacties

Kuipvijver 1

Een vijver aanleggen in de tuin is een hoop gedoe. Met al dat plastic in de grond… wel of niet doen?
Wildplukker zoekt nog naar een methode om natuurlijke vijvers waterdicht te maken maar tot nu toe heeft hij maar één afdoende methode ontdekt: er eerst een jaar lang varkens in laten badderen.
Toch wel wat veel gevraagd. Dus eerst maar aan de slag met de makkelijkste vijver van alle vijvers: de KUIPVIJVER.

De aanleg is makkelijk. Je graaft een kuil, doet de cementkuip er in en klaar. Als het regent loopt ie vanzelf vol, plantenzaden, libellen en kevers waaien vanzelf aan en kikkers ruiken het op afstand….

Iets meer aandacht geeft echter een veel beter resultaat. De grond uit het gat kun je gebruiken om de rand van het vijvertje vorm te geven. Als je het gat groter maakt dan nodig is en de restruimte eerst opvult met hout dan krijg je door de rotting nog lange tijd extra warmte en daarna hou je nog heel lang een vochtvasthoudende houtpulp over die interessant is voor allerlei dieren, planten en schimmels. Door er nog meer hout omheen te plaatsen verstop je de rand en lijkt het wat natuurlijker en krijg je een vochtig milieu rondom de kuipvijver.

Wat stenen, zand en wilgentakken er in die kunnen uitlopen en wat oeverplanten en de kuipvijver is klaar!

Reacties

Bramenwonder

Wonder boven wonder blijkt de Doornloze braam die ik ruim twee jaar geleden gekregen heb van Uitgever en die ik in de zomer van 2010 geplant heb nog steeds te leven en zelfs twee prachtige scheuten gemaakt te hebben. Ook een tweede van de totaal vier blijkt nog een takje te hebben! Vorig voorjaar hadden we het al opgegeven toen de laatste kwijnende takjes van 2011 de winter al niet heelhuids overleefden.

’s Avonds ga ik een rondje over het terrein maken. Pierre du Moulin komt ook even kijken en ik lok hem mee onder het mom ‘Er is een wonder geschiedt!’ naar de Doornloze bramen. Hij is onder de indruk. Bij hem stond er ook ooit één dus we gaan zoeken of die ook herrezen is… maar vinden niets.

Een dag later meldt hij dat hij dat hij toch wat gevonden heeft. We zijn ‘voorlopig’ weer drie Doornloze bramen rijker!

Ik geef ze flink wat tuinaarde en wat houtsnippers, en doe er bij nummer twee meteen wat Klimop en een baby-Esje bij.

Reacties

Winter 2013 1

Reacties

Stapel op stapelen 5 - Takkenpoort

Deze keer had ik weinig zin in mijn verblijf in Amsterdam want ik was juist zo ‘lekker bezig’ op ons landgoed Sévricourt. Vooral de takkenpoort die ik voor mijn vertrek begonnen was, bleef in mijn hoofd spoken. Na mijn aankomst ben ik dan ook gelijk daarmee verder gegaan. Het geheel moet volume krijgen en is zo’n 4 meter hoog. Dat betekent veel hout aanslepen… met de kruiwagen van de overkant van de beek. We hebben een sprokkelcontract afgesloten met de eigenaar van het gekapte perceel aldaar dus we hoeven niet meer stiekem ’s ochtends vroeg, tijdens de franse lunchtijd of ’s avonds te sprokkelen. Pierre haalt zijn four-wheel-drive auto erbij en met aanhanger gaan we door de beek en kunnen nu meteen flink brandhout verzamelen.
Nu heb ik flink wat grote takken die ik normaal met touw en hand moet slepen.

Na een paar dagen is de takkenboogpoort af. Al zal ik de komende tijd nog wel hier en daar wat opvullen of een mooi stuk gevonden hout als extra ornament toevoegen.

Reacties (5)

Stapel op stapelen 4 - Zwevende takkenril

De westkant van het terrein wordt grotendeels in beslag genomen door een nogal kale grasheuvel met een recht traliehekwerk en uitzicht op de kale grasheuvel van de buurman. Tegen het hek mag best wat begroeiïng komen. Dit voorjaar heb ik er bramen geplant maar het is er zo droog, dor, kaal en winderig dat ze nu in november pas beginnen te groeien. Al eerder is me opgevallen dat onder een bos takken van alles gaat groeien - door de extra schaduw en vocht - dus ik besluit maar een bos takken te gaan aanbrengen. Nadat ik een rand takken neergooi zie ik vanuit de verte er niets meer van terug en het idee was ook om het hek wat te camoufleren. Dat moet anders kunnen. Ik wil een raamwerk van grillige takken stapelen dat als onderstel dient voor de daarboven ‘zwevende’ takkenril. Ik heb ook het hekwerk om wat takken in te haken.

Het werk is een soort omgekeerd Mikado. Heel voorzichtig leg en zet ik de takken neer en bouw een dragende constructie. Als ik er uiteindelijk een laag takkenafval op stort wordt het geheel stevig en sterk.

De koeien komen langs en kijken met belangstelling toe. Even later beginnen ze zich opeens met zijn allen te schurken aan de takken die door het hek steken. Alles schudt en beeft maar de takkenril houdt het gelukkig. Dan kan ik ook gerust zijn dat ie stormbestendig is.

Ik bedenk dat het wel leuk is om een ‘aftakking’ te maken die het terrein op slingert. Nadeel daarvan is dat Pierre dan wordt afgesneden van de route naar onze ’sterrenwacht’. Dit is een plateau boven op de heuvel waar straks Pierre’s sterrenkijker komt te staan. Nou ja, als ik toch met takken de hoogte in ga stapelen stapel ik wel een poort!
Ik maak een begin maar kan niet verder want ik ga binnenkort weer naar Nederland… bah… en ik moet nu toch écht het plafond van de woonkamer gaan dichten! Wordt dus ook weer vervolgd…

Reacties

« Vorige berichten ·