`

Archief voor Tuin & Landschap

Stapel op stapelen 3 - Oeverwal met boomknol

Langs de oever van de winterbeek die over ons terrein loopt maak ik een stenen walletje om de grond wat meer te beschermen tegen de grote hoeveelheid water die hier in de winter bij tijd en wijle langstroomt. Alleen bij extreem hevige regenval of bij veel smeltwater ineens is het een beekje. De rest van het jaar is het een droge geul die zomers dichtgroeit met allerlei planten, vooral brandnetel zoals overal op het terrein.
Ik heb een paadje vrijgemaakt van brandnetels zodat ik makkelijk stenen kan aanvoeren. Onmiddelijk opent zich een rustiek dichtbijgezichtje dat ook de prachtige oude haagbeuken in al hun glorie laat zien. Dus besluit ik van de wal gelijk maar iets leuks te maken want de rest van het jaar moeten we er ook naar kijken. Een soort grillige en sierlijke ‘landschapskunst’ staat me voor ogen en ik begin een golvende lijn stenen te stapelen. Wederom met stenen uit de ruïne, ditmaal met exemplaren die te klein zijn om muurtjes mee te stapelen.

Ik zoek eigenlijk nog een mooi object om er bij te plaatsen. Opeens denk ik aan een enorme wortelknol die Wilgenman en ik afgelopen zomer samen met drie lieren uit de beek hebben getakeld. We waren er de hele middag mee bezig en toen hij eenmaal op de twee meter hoge oever gehesen was ontschoot mij de moed om het ding helemaal naar huis te slepen. Loodzwaar was ie! Nu nog verzadigd met water. “Dan de knol eerst maar laten indrogen… dat scheelt kilo’s… en volgende keer ophalen”, zei ik tegen Wilgenman.

Samen met Timmerman ga ik kijken of er al beweging in de knol te krijgen is. Hij blijkt inderdaad goed ingedroogd te zijn en we kunnen hem met enige moeite omrollen. Timmerman heeft er zin in en gesteund door zijn elan rollen we hem binnen een half uur naar de weg. Het is al bijna avond en ik ben ook gelijk kapot. “Morgen van de weg door de beek rollen tot aan ons hek, en overmorgen naar de plek op het terrein”, stel ik voor. We bedenken ondertussen andere vervoersplannen en besluiten de volgende dag met de aanhanger tot aan de beek te rijden en de knol door de beek te rollen en dan met een lier op de aanhanger te hijsen. Zogezegd zo gedaan… Timmerman gaat wederom loos op het object.

Binnen het uur ligt de knol op zijn plek langs het beekje. Ik kan weer verder gaan stapelen…

Reacties

Stapel op stapelen 2 - Stapelril van rot hout

Takkenrillen kun je nooit genoeg hebben. Om wat te variëren ben ik afgelopen jaar gaan stapelen met takken. Ik noem het bij gebrek aan beter maar een ’stapelril’ hoewel ik toch eens moet uitzoeken wat het woord ‘ril’ nou eigenlijk behelst. Wanneer is iets een ril? Nou ja, ik stapel er niet minder om en het is leuk om een beetje te beeldhouwen met dood hout. Of is ‘beeldleggen’ hier een beter woord voor?
Wederom nou ja … de padden en salamanders zal het een worst wezen, zij kunnen nu van de geul naast ons terrein makkelijk veilig oversteken naar de oever van ons meertje en er ’s winters gelijk blijven hangen om de koude nachten te doorstaan.

Langzaam begint het terrein om mijn caravan op een tuin te lijken. De vlakke oeverstrook krijgt meer reliëf en structuur. De lokale ratten blijken er in ieder geval tevreden mee en gebruiken mijn tuin als speelhof en ook deze vers verschijnende Honingzwammen zijn al tevreden.

Reacties

Insectenhotel 1

Het wordt tijd voor een uitgebreid appartementencomplex op ons terrein want we willen honderden zo niet duizenden gasten ontvangen die hier permanent komen wonen, die het hier naar hun zin hebben en bij wijze van betaling zo nu en dan het nodige nuttige werk verrichten…

Ik heb het over insecten, spinnen, reptielen, amfibieën en vogels.

Daarom begin ik met de bouw van een enorm insectenhotel. Deze komt aan de oostkant van de moestuin en werkt meteen als afscheiding tegen de koude ooster-winter-wind.

De materialen voor de onderste appartementen haal ik – met hulp van Pierre – uit de ruïne: kapotte dakpannen, bouwblokken en bakstenen van allerlei aard. Er liggen ook overal stenen met gaten erin… kant-en-klare woningen die zo betrokken kunnen worden.

Al doende ben ik ook al begonnen met het ontruimen van de ruïne. Een hoogmoedig plan want het opknappen van dit appartementencomplex staat pas gepland in 2020… de natuur heeft voorrang! Totaal wordt het ‘insectencomplex’ zo’n 6 meter lang. Wat ik nu kan doen is al snel klaar. Voor de rest moet ik op zoek naar bamboe, riet en andere holle stengels en ook kan ik nog stammetjes hout stapelen waar ik gaten in boor.

Wordt vervolgt…

Reacties

stapel op stapelen 1: watertanks en plantenbakken

Vorig jaar toen we net ons landje hadden en een eerste kennismakingsvakantie hielden, ben ik meteen begonnen met oefenen van stapelen met natuursteen. Ik had het jaar daarvoor al eens in de Ardèche wat plantenbakken gestapeld maar ik was toen nog maar net begonnen of we gingen al weer weg.
Al jaren dus jeukt de stapelzin en nu was mijn kans om het eens echt uit te proberen. Dit ‘vrije stapelwerk’ zie je overigens overal in europa, hier gebeurt het met lichtbruine kalkzandsteen. Het stapelen is eigenlijk een vak waar je vele jaren over doet om het te leren… zelfs echte vaklieden zeggen nog ‘iedere dag bij te leren’.
Ik heb dan ook niet de illusie er veel van te gaan bakken maar dat is nog geen reden om het niet te doen. Ik heb dus noodgedwongen maar minder bezwaar tegen wat grotere kieren en minder vlakheid…
Eerste oefenobject is een podium voor de watertank voor de broodnodige regenwateropvang…
Aan de slag dus! Met wat oude balken als toplaag kan het resultaat er best mee door… !?!? Hopen dat het blijft staan.

Ook met duizend liter water blijkt het geheel stevig en solide dus een tweede moet er ook maar snel komen voor aan de andere kant van het dak. Na een klein begin duurt het een jaar en rond ik het nu eindelijk af.

Ondertussen ben ik ook al begonnen aan het maken van een plantebak van gestapelde steen bij de ingang. Dan kan ik daar gelijk een parkeerplaats mee uitzetten. De stenen hiervoor haal ik weer binnen handbereik uit de ruïne… wederom is er Pierre die me af en toe bijstaat met het tillen van al die zware jongens!

Dit is wat moeilijker dan de watertanksokkels want ik moet me nu boven aan een vaste breedte houden van de muur omdat buiten-, boven- en binnenkant vlak moet worden. Aan de onderkant kan ik nog wat smokkelen door sommige stenen wat dieper te leggen.

Het valt inderdaad niet mee. De kunst is om veel stenen om je heen te hebben liggen zodat je veel keuze hebt tijdens het puzzelen.
Hier en daar ligt het toch een beetje wankel… ik ga alles straks maar voegen met metselspecie… dan verschuift het niet meer… wel met specie volgens ouderwets recept.

Wordt vervolgd…

Reacties

herfst Sévricourt 2011

Reactie (1)

pompoenoogst

Vijf weken duurde het voor mijn auto weer in Nederland aankwam! Na de nodige oplapperij en bijna nog een week uitstel wordt het hoog tijd om weer naar Frankrijk af te reizen: het is tijd om de pompoenen te oogsten. Wildplukker had al van Pierre gehoord dat de pompoenen meer dan rijp waren en zelfs al hier en daar aangevreten en toen Timmerman meldde dat de gehele oogst reeds geschied was kwam er een golf van teleurstelling naar boven…

… maar dit nieuws blijkt bij aankomst - mijn auto haalt de overtocht glansrijk! - gelukkig loos alarm. Nu wil ik mijn enige moestuinambitie van dit jaar toch zelf tot een goed einde brengen.

Bij aankomst staan de planten nog hemelhoog te pronken, maar één nachtvorstje later zijn alle bladeren ineengezakt tot een soort slappe geblancheerde spinazie. Ik hoef me nu geen illusie meer te maken dat de wat kleine pompoenen nog tot wasdom komen! Door de vorstschade zie ik nu alles wel goed liggen… dat wordt de komende maanden pompoensoep, pompoentaart, pompoenquiche, pompoenbavarois, pompoenchutney, pompoenpureé… hmmm ik heb er (nog) zin in.
Na het maken van de foto’s vind ik er toch nog negen verstopt onder de bladeren. Met de al eerder geoogste exemplaren kom ik totaal op 45 pompoenen. Min 2 want deze zijn reeds ingenomen door muizen. Ze hebben van onderaf twee pompoenen uitgehold en de zaden allemaal weggesleept naar hun voorraadkasten ondergronds. Het zij ze gegund!

Reacties (2)

Spiraal van Wilgenman

Wilgenman is op bezoek geweest en heeft zijn artistieke sporen achtergelaten.

Reacties

beverrat

We hebben al sinds de herfst een Beverrat in de vijver… sterker nog… aanvankelijk waren het er twee en we dachten met een stelletje te maken te hebben en verheugden ons al op gezinstaferelen in het voorjaar. Nummer twee is echter al sinds februari niet meer gezien. De Beverrat – laten we hem Nutria (Myocastor coypus) noemen want dat is een andere naam voor deze Zuid-Amerikaanse exoot – is een aquatisch knaagdier dat er een vegaterisch dieet op na houdt, alhoewel hij wel eens een enkele mossel eet en bovendien coprofaag is, ofwel stront eet. “Kun je de stront van bijvoorbeeld een vos als vegetarisch voedsel bestempelen?”, vraag ik me af.

Maar goed, hij is dus vegetarisch en dat blijkt iedere avond. Als wij rond de schemer voor mijn caravan aan het diner zitten, verschijnt rond dezelfde tijd de beverrat in de wilg aan de oostoever alwaar hij gaat knabbelen aan de jong twijgen. Als was het een satéstokje pakt hij met zijn voorpoten de twijg en haal deze door zijn bek en eet er de blaadjes af. Filmpje >>
Zo gaat hij ongeveer een half uurtje door en dan steekt hij over naar de westzijde waar hij de oever opklimt en gras begint te grazen tot de nacht valt en we hem uit het oog verliezen. Sappige wilgenblaadjes kan ik nog begrijpen, maar waarom hij gras verkiest boven de heerlijk uitziende lissenzaaddozen is mij een raadsel.

Wel zijn we bang dat er water uit het meer zal verdwijnen naar de geul ernaast want de beverrat maakt gangen tot wel zes meter diep. We houden hem in de gaten!

 

Reacties

toilethuisje 1

Onze buitentoilet is zacht uitgedrukt niet echt naar wens. Wel rustiek… bij ons eerste bezoek groeit er zelfs een mostapijtje in de pot.

Pierre en Timmerman staan achter mijn plan om het geheel te vervangen en groter te maken. Pierre heeft ook graag een plek voor zijn fietsen in de winter dus ik besluit om een huisje van minstens 1,5 bij 3 te maken. Geld is er niet dus het moet zoveel mogelijk van bestaande materialen gemaakt worden en dan maar voorlopig met dekzeilen de zomer in. Een beetje hout is er nog en daar kan ik net een casco van maken. Deze kan ik dan later met leem vullen en afwerken met kalkstuc.
Het is dan nog april. Ik besluit eerst om een fundering te maken van natuursteen. Deze zijn er in overschot van onze ruïne. Het is de eerste keer dat ik met natuurstenen metsel en ook ongeveer de eerste keer dat ik überhaupt metsel dus dat wordt spannend. Het casco kan daar dan op rusten.

Het is nu twee maanden later en ik ga weer verder… stukje bij beetje. Ondertussen ben ik namelijk nog met tien andere projectjes bezig want ik hou van afwisseling. Eerst maar de vloer opvullen met grove stenen en steeds fijner materiaal, dan kan ik tenminste lekker op een vlakke vloer werken.

De onderkant van het houtskelet betimmer ik eerst met latjes die als geraamte voor de leem fungeren.
Dan kan ik het gaan invullen met leem gemengd met stro. Het is weer een fijn gevoel om te bouwen met leem want het is al weer enkele jaren geleden dat ik iets groots gemaakt heb. Leem halen we uit onze eigen kleine vijverkuil die nu bijna droog staat. Op een zeiltje stamp ik de leem en de stro door elkaar. (Bij het uit elkaar plukken van onze strobaal heb ik opeens een jonge ringslang in mijn jute zak. Heeft de baal als broedhoop gediend?)
Al lemende merk ik weer dat het toch weer een ambitueuzer en bewerkelijker project is dan ik oorspronkelijk van plan was dus zal nog wel maanden bezig want ik ben hier niet altijd en er is nog meer te doen.
Ook maak ik van enigszins rotte eiken balken uit de ruïne robuuste deurposten. Ik zet ze flink in de ‘bruinoleum’, de mileuvriendelijke uit bomen gestoomde variant van carboleum. Dan kunnen ze er wel weer 50 jaar tegen. Ondertussen maak ik nog een extra buitenmuurtje voor wat meer privacy bij de entreé, wat extra kozijnen voor het licht en timmer alvast alle latjes op het houtskelet.

Om de leem vlak te kloppen maak ik nog wel twee stukken gereedschap en noem ze leemkloppers.

Dekzeilen erover. Zo moet het maar weer even voorlopig!

Reacties

kromme tenen

Wildplukker krijgt te horen dat een deel van de takkenrillen bij de NoorderParkKamer is gesloopt door een 30-plus-vandaal om er een vuurtje mee te stoken. Bij inspectie blijkt er maar liefst vijftien meter gesloopt te zijn. Indiaan, een reguliere hang-oudere-jongere heeft het gezien en de boosdoener er mee geconfronteerd. Verontschuldigend belooft deze dat hij komt helpen met het repareren. Dat was gisteren.
Op de afgesproken tijd is er geen boosdoener te bekennen en de rest van de middag ook niet. Het zal wel in het totaalpakket horen bij zo’n vandaal… slap hoor!

Klik voor meer

Ik ga dus alleen verder en moet vandaag terugkomen om het af te maken. Deze keer komt Indiaan me helpen want zijn hond heeft ook een stukje gesloopt op een andere plek. Hij gaat het zelf weer invlechten. Oké man!, zoals dat heet.

Klik voor meer

Precies als het werk gedaan is en ik mijn spullen opgeruimd heb, komt boosdoener aanzetten. Hij had wat onverwachte dingen… met uitzendburo’s en werk in de bouw… of zoiets. Hij biedt alsnog al zijn hulp aan als ik nog wat te doen heb. Ik hoef het maar te zeggen!
Ik gun hem maar het voordeel van de twijfel en vraag of hij zich wil opwerpen als hoeder van de takkenrillen zodat niemand anders de boel sloopt. “Ja, man… vanaf nu komt er niemand meer an!”, zegt hij vol overtuiging.
Nou… succes… man!

Zie ook YouTube filmpje >>

Reacties

de tuin van Bloem 6: klimrek

Van mijn vakantie in Frankrijk heb ik een heleboel essenstammetjes meegenomen die ik daar gezaagd en geschild heb. Bloem had namelijk bedacht dat achterin de tuin een klimrek toch wel leuker zou zijn dan een derde hut en… de klant is natuurlijk koningin!

Het klimrek is meteen goed te combineren met de rekstok die al gepland was. Ik gebruik essen vanwege haar enorme taaiheid. Het wordt wereldwijd gebruikt voor allerlei sporttoestellen.

Klik voor meer

De verticale constructie had ik al eerder gemaakt van stammen die ik gezaagd heb op Spoorzicht en van de resterende kastanjepalen van de stal.
Het is heel leuk werk want ik heb het nooit eerder gedaan en ik improviseer het toestel al werkende.

Klik voor meer

Ook de kinderen geven aanwijzingen. Ze kunnen niet wachten en klauteren om me heen terwijl ik aan het werk ben. Ze willen ook een touw om aan te hangen. Tsja, dan komt er dus een touw… de klanten zijn prins en prinsessen!

Klik voor meer

Reactie (1)

de tuin van Bloem 5: graafkuil voor snuffie

Get the Flash Player to see this player.

Reacties

Klimop!

Klik voor meer

Reacties

bankje langs de Moiron

Het experimentele bankje langs de Moiron uit 2007 is ingestort en aan vervanging toe.

Klik voor meer

Ik besluit een stevigere versie te maken met duidelijke ruggesteun: twee ingevlochten hazelaarstaken en vier lange steunstaken die gelijk een dakje vormen.

Klik voor meer

Na af en toe wat uurtjes werken en wat hulp van K. is ie net voor mijn vertrek klaar.

Ik hoop dat deze minstens zes jaar meegaat.

Klik voor meer

Filmpje op YouTube >>

Reacties

extra plantenbed

Delfina – de moeder van Carloman – vraagt om een extra gevlochten plantenbed bij haar bank. Er zijn nog tenen over van de bank en ze heeft de smaak te pakken. Goed nieuws voor Wildplukker want die heeft er een klusje bij! Het streven is om alles binnen een dag te doen… en dat lukt gelukkig.

Klik voor meer

Reacties

« Vorige berichten · Volgende berichten »