Ik heb na vorig bericht gelijk maar een lekker ijsje gemaakt. Dit recept is eigenlijk niet voor vroeg op de dag maar ach…
Het is heel simpel: citroensorbetijs (van Albert Heijn) met een scheut wodka en dunne reepjes of gesnipperde munt. Om het echt lekker te maken gebruik ik verse munt van mijn balkon. Deze keer heb ik de lavendelmunt genomen die lekker kruidig smaakt.
The horror… the horror… Op mijn balkonnetje op het zuiden van 2,5 m2 is het nu al 41 graden! Alle groeit als kool en ik kan er zelf niet meer zitten. Ik moet eigenlijk opruimen of dingen weg doen. Maar ja dat is ook zonde. Onderstaande foto is door het glas van mijn balkondeur genomen en de spiegeling zorgt voor een vreemde gelaagdheid. Pffoehhh… ik ga snel een ijsje nemen zeg…!
Na vanochtend al een fotosessie met Wilgenman gedaan te hebben, kreeg Wildplukker de geest en repte zich de bossen van ’s Graveland in… om daar eens lekker te wildkieken en gelijk te kijken of de regenbuien van afgelopen weken al wat paddenstoelen hebben doen opkomen. (Hij is vanaf dit jaar karteerder voor Natuurmonumenten, maar daarover een andere keer) Dit was wat betreft verse paddo’s nauwelijks het geval: enkele cantharellen, stinkzwammen en russula’s. En met enkele bedoelt hij ook enkele, alles bij elkaar 8 vruchtlichamen. Niet getreurd, de zon scheen en haar stralen speelden heerlijk door het lover…
Behalve struinen in het wild is Wildplukker ook af en toe stadsnomade en gaat hij graag naar de rand van de stad waar het leven opeens ruige dimensies krijgt.
Met Wilgenman die op zoek was naar een rooster voor een zelf te bouwen barbecue toog Wildplukker naar de schroothandel op het einde van het Zeeburgerpad. Wat je daar aantreft! Koperen ketels (om destilleerketels van te bouwen), containers vol potten en pannen, koperen kranen, dakgoten… Én ruige mannen met woeste blikken die met magneetkranen zwieren en met brandende lasapparaten om zich heen maaien. Een man met een gevaarlijk ingedeukt gezicht kwam op hen af maar bleek heel vriendelijk … gelukkig … het wegwerken van 90 kilo organisch materiaal in de vorm van een wildplukker moet hier ook geen probleem zijn!
Alles is er per kilo te koop.
Daartussen baanden Wilgenman en Wildplukker zich een weg – de kranen gevaarlijk ontwijkend – en Wilgenman ging op zoek naar zijn rooster…
WIldplukker vond nog een intacte ouderwetse zinken gemeentelijke vuilnisemmer… voor 4 euro …
Ook één of ander ijsje, sapje of zoiets?
De Dapperband hult zich in oranje en bewandelt de oranjeboulevard die vorige maand nog Dappermarkt was.
Marrokaans meisje wordt voorbereid op aktie.
De vlierbloesemwijnen borrelen! De vijf-en-vijftig liter plus de later nog extra gemaakte 10 liter staan samen te pruttelen dat het een lust is. Bijna per uur neemt het tempo toe. Het weer is natuurlijk lekker warm – zo’n 24 graden binnenshuis op dit moment – dus dat is ideaal voor de gist. Dat was anders dan afgelopen winter met de vlierBESSENwijn want toen moest ik bijna speciaal gaan bijstoken.
Het wordt binnenkort in mijn huiskamer een permanent borrelconcert!
Ik heb ook nog een jerrycan champagne in de maak, eveneens van vlierbloesem. Ik heb hiervoor 350 gram bloesems in de 10-liter jerrycan gedaan en overgoten met 4 liter heet water (70 graden) met daarin opgelost 1 kg suiker. Daarna nog een keer een portie van 4 liter water en 1 kg daarin opgeloste suiker toegevoegd. Dat maakt de verhouding 250 gram suiker per liter, en dat komt volgens de tabel van Van Gelder neer op een alcoholpercentage van 10,6 procent. Als ik hem dan in de fles nog laat nagisten met zo’n 9 gram suiker – dat is het maximum, anders ontploft het! – wordt het zeg maar 11%.
Zal ik het daarbij laten of wordt het dan een laffe sekt?!
Vandaag een reeks van vijf fotocollage’s afgerond geïnspireerd op de dagboeken van Dorothy Wordsworth, de ‘Grasmere Journals’.
Dorothy Wordstworth was de zuster van de bekende dichter William Wordsworth. Aan het einde van de 18e eeuw betrokken zij samen het Dove Cottage bij Grasmere Lake in de Lake District. Zij beschrijft in haar dagboeken van deze periode het leven op het engelse platteland op een liefdevolle ingetogen wijze. Haar wandelingen, de tuin, de heuvels, de rondzwervende bedelaars, het weer en het wel en wee van haar broer en hun vriend Coleridge zijn de hoofdthema’s in haar dagelijkse leven. Vaak is ze alleen omdat William als broodschrijver veel reisde.
De kwetsbaarheid van alles wat haar omgeeft en de manier waarop zij al het kleine om haar heen waarneemt en beschrijft, raakte bij mij een natuurromantische gevoelige snaar. Het lezen van de dagboeken was voor mij aanleiding om de sfeer ervan vast te leggen in een reeks werken: de “Grasmere Journals”.
De vlierbloesemwijnen borrelen nog steeds niet! Ik heb er voor de zekerheid nog wat extra gist bijgedaan, misschien was de giststarter wat lui.
Ik heb mezelf maar gerustgesteld met een glas water met vlierbloesemsiroop. Die is ten minste klaar! Ook lekker met een scheut koude wodka.
Siroop van Mandarijntje volgens wildplukkerrecept.
De courgettes die wel opgekomen zijn gaan nu eindelijk goed! (Zie ook 15 juni)
De pompoenen zijn voor de helft niet opgekomen maar gelukkig had ik in alle vakken 2, 3 of 4 zaden gedaan dus heb er een stel verplaatst. (Sommige pompoenzaden zijn nogal duur of bijna op, dan doe ik er maar 2)
Verder valt er altijd wat te beleven in de moestuin:
Vlierbloesemsap – 1 liter
Benodigdheden:
Dit is het simpelste recept om van vlierbloesems en heerlijk drankje te maken.
Doe alle ingrediënten bij elkaar in de fles. Zorg dat de steeltjes van de bloesems kort zijn of pluk met de hand de bloemetjes er grof af. Vul de fles met lauw water en laat het 24 uur staan op een zonnige warme plek. Daarna in de koelkast laten afkoelen en het is klaar om te drinken. Inschenken door een theezeefje!
De drank is in de koelkast een week houdbaar.
De drank zeven en aanvullen met het sap van een kwart citroen of een halve theelepel citroenzuurkorrels verlengt de houdbaarheid tot 2 à 3 weken.
Vlierbloesemsiroop – 1,5 liter
Benodigdheden:
De bloesems in een hoge pot of fles doen, de kwart citroen in plakjes snijden en toevoegen (of citroenzuurkorrels). Doe er vervolgens een liter lauw water bij. Druk de massa enigszins aan zodat de bloesems goed onder water staan. Het geheel 24 uur op een warme zonnige plek laten staan.
Dan het geheel goed zeven – door een kaasdoek bijvoorbeeld – en in een ruime pan doen.
Langzaam aan de kook brengen en de pond suiker geleidelijk toevoegen. Steeds blijven roeren tot alle suiker is opgelost.
Daarna afschuimen en in goed gereinigde flessen of potten doen.
Men kan de houdbaarheid sterk verlengen door de siroop – terwijl ze nog heet is – in goed luchtdicht afsluitbare potten te doen (bijv. weck- of jampotten, of een beugelfles) en op zijn kop af te laten koelen.
(Wel even de potten/flessen voorverwarmen met heet water zodat ze niet breken door het warmteverschil.)
Vanavond is Wildplukker neergestreken in de herberg van Mandarijntje. Vanuit zijn dakraampje kijkt hij uit naar de ietwat scheve kerk van Den Hoorn Texel. Achter de bomen aan de rand van het bos in de verte staat het huis van Jan Wolkers, altijd voor iedereen verscholen.
Vorig jaar was Wildplukker op zoek naar daslook voor in de moestuin. Het was nergens te vinden op het eiland maar hij had wel op TV gezien dat het in de tuin van Jan Wolkers stond. Dus kreeg hij het idee om bij Wolkers in de buurt te gaan zoeken en mocht dit niets opleveren dan zou hij de euvele moed verzamelen om bij Jan aan te bellen en er gewoon om te vragen. Het was toch ook een gewoon mens en eilanders onder elkaar…
Aldus toog hij met Mandarijntje op weg.
Ze zochten overal in het bos in de buurt van Jan maar konden niets vinden. Wildplukker trok de stoute schoenen aan. ‘Als je maar snel in actie kwam hoefde je ook niet zenuwachtig te doen’, dacht hij. Mandarijntje zou met hem meegaan. Dan was het minder eng en zou het heel gewoon lijken.
Wildplukker liep met volle tred op de deur af maar merkte dat Mandarijntje schuchter achterbleef. Hij stond er nu alleen voor en werd bij iedere stap zenuwachtiger. Hij kon nu niet meer terug!
Ondertussen baanden zijn voeten zich een weg door enorme hoeveelheden daslook die de tuin van Jan overwoekerden. Hij belde aan. Wildplukker hoorde een tijd niets en toen toch wat gestommel. Wildplukker was ondanks zijn voornemens toch vreselijk zenuwachtig geworden. De deur ging open - een klein kiertje maar - en het gezicht van de nu toch ook heel oud lijkende Wolkers keek Wildplukker enigszins angstvallig aan. Dit was toch geen goed plan besefte Wildplukker opeens. Met zijn voeten in de massa’s daslook staand stamelde hij: “Dag, we zoeken daslook voor onze moestuin? Weet u soms een plekje?”
Wolkers keek hem onbegrijpelijk aan en fluisterde krasserig: “Nee”. Wildplukker voelde dat hij teveel was en droop met een “OK, bedankt. Daagh!” snel af…
Beschaamd en gepest door Mandarijntje ging Wildplukker enigszins verstrooid door met zoeken en gelukkig … na zo’n dertig meter lopen vonden ze toch nog pollen daslook. Zo was de missie toch nog geslaagd.
