`

Archief voor September, 2006

op pad

Op pad

Wildplukker is veel op pad…

Comments (2)

boomkruinen te koop 2

Gelijk gisteren nog wat nieuwe varianten gemaakt:

Klik

Detail van ‘Boomkruinentapijt 21’, 2006

Klik

Detail van ‘Boomkruinentapijt 22’, 2006

Comments (1)

boomkruinen te koop

Wildplukker doet al jaren in karpetten. Dit op boomkruinen geïnspireerde ontwerp is nog te koop!

Klik

Detail van ‘Boomkruinentapijt 16’

Comments

maďsbrand

 Klik

Wandelend bij de abdij Roosenberg (een kil wangedrocht van architekt dom. Hans van der Laan die het Plastische Getal ontwikkelde) in Waasmunster te België, liepen we langs een maïsakker geínfecteerd met een bijzonder schimmel: de maïsbrand.
Deze ‘brand’ - ook wel builenbrand genoemd - vormt vreemde bloemvormige knollen op maïskolven die daardoor onbruikbaar en zelfs giftig worden. Door het eten van geïnfecteerde maís krijgen mensen darmkrampen en koeien zelfs abortussen! Jonge exemplaren van de branden die nog geen sporen hebben gevormd, kunnen wel gegeten worden. Het zijn dan nog kleine witvlezige knollen en zijn een geliefde delicatesse in Midden-Amerika, waar ze op grote schaal worden verhandeld… vers of in blik.

Klik

Comments (4)

hoefsmid

Het vak van hoefsmid is uitstervend!

Klik voor filmpje

Vanochtend de laatste giststarters bij de wijn gedaan, watersloten erop gedaan en daarna naar Zeeuws-Vlaanderen afgereisd. Ik reed met vriendin Heemkind mee om - altijd op haar initiatief - Conijntje, Boedda en hun dochter Leeuwtje te bezoeken. Dat betekent altijd wandelen, Belgisch bier drinken en in hun enorme tuin relaxen en lekker doorzakken.

Klik voor filmpje

Vanuit ‘t Boscafeke terug wandelend, troffen we een hoefsmid met een rijdende smidse aan die een paard aan het beslaan was in een bosweitje. Enthousiast vertelt hij over zijn vak en we blijven een uur hangen om het hele proces te volgen.

Klik voor filmpje

Hij vertelt dat tegenwoordig steeds meer ‘koud’ beslagen wordt, dwz met standaard hoefijzers waar de hoef van het paard op aangepast wordt. Hij doet het nog ‘warm’: hij smeedt heet en past het hoefijzer aan de paardenvoet aan. Zo zitten de ijzeren zooltjes veel lekkerder.
Het verbaasde ons wel dat het eens in de 6 tot 10 weken moet gebeuren omdat ze zo snel slijten. We dachten een keer per jaar…

Comments (3)

Doei roos, ik zal je missen 2

20060921monument2.jpg 

Deze dagen moet Wildplukker weer stevig aan de bak met diverse klussen want vrijdag gaat hij een paar dagen naar Zeeland. Gisteravond heeft hij weer tot één uur ’s nachts aan de wijn gewerkt. Na nog een emmer pulp verwerkt te hebben die al flink stond te gisten moest er ook nog suikerwater aan alle jerrycans toegevoegd worden in afgekoelde porties.

Vandaag weer verder met het boekje Doei roos.

20060921monument2.jpg

Comments

Club van Vier en mevrouw Gerritsen

Klik 

Vanavond was Wildplukker op bezoek bij meneer en mevrouw Gerritsen. Vogelaar en Vrouw waren er ook. Samen zijn ze de Club van Vier die driemaandelijks bijeenkomen. Ze wisselen alles uit wat het leven te bieden heeft (sex, kunst & wetenschap). Dit alles onder het genot van heerlijke gerechten en wijnen. Mevrouw Gerritsen is dan al vertrokken en werkt als kok - meestal met achterlating van voorbereide culinaire hoogstandjes -  en schuift na het middernachtelijk uur aan.

Klik

Deze keer echter was Mevrouw Gerritsen er wegens werkeloosheid de hele avond bij. Zij houdt zich tegenwoordig bezig met de online prijsvragenindustrie op haar weblog.
Terwijl ze voor ons kookt bespreken we onze plannen en ook mevrouw Gerritsen broedt een ei uit: een traiterie met eigen keuken en exclusieve produkten. Wildplukker wordt enthousiast en bedenkt een hele Wildplukkerlijn.

Wildplukker binnenkort in de Winkel?

Comments (2)

het begin…

Hier is het allemaal mee begonnen. Om een etiket op mijn vlierbessenwijnen te maken, moest ik dit voorjaar een naam verzinnen. Het werd De Wildplukker. Dit was aanleiding voor mevrouw Gerritsen om mij zo te noemen - daarvoor was ik nog een naamloze - en twee maanden later was een weblog geboren.

Voorkant wijnetiket 2005, gebotteld in 2006:

Wildplukker 2005

Achterkant wijnetiket 2005, gebotteld in 2006:

Wildplukker 2005

Zie ook de fles bij mevrouw Gerritsen >>

Comments (1)

oogsten en plukken

Klik

Na ongeveer een achtste van de pompoenen geoogst te hebben (vier kisten), ben ik terug naar Amsterdam getuft om de vlierbesschermen — na de helft van de schermen al gestript te hebben - tot vier emmers geslonken vlierbessen te verwerken. Nu eerst de rest van de schermen plukken, wassen, in de sappan stomen en vervolgens in de wijnjerrycans gieten. Jerrycans en alle onderdelen steriliseren…
Totaal moest ik vijf porties stomen en was ik van 17.00 tot 01.30 bezig voor 15 liter sap. Eén volle emmer pulp was wat ik overhield.

Klik

Met de pulp ga ik experimenteel nog twee jerrycans van 10 liter vullen. Eén helft bracht ik nogmaals bijna aan de kook met 9 liter water. Dit leverde zo’n acht liter sap op die ik in de jerrycan aanvulde met 1 kg suiker opgelost in 2 liter water van zo’n 80 graden. De andere helft laat ik nog even als most pruttelen.
Ook al vast giststarters gemaakt en alles genoteerd in mijn wijndagboek.

Ondertussen bleek ik ook nog kaas gemaakt te hebben, want ik toen ik terugkwam van Texel bleek ik vergeten te zijn een pannetje melk op te ruimen en schoon te maken. De keuken rook naar ranzige brie.

Comments (1)

vlierbessentijd vervolg

Vlierbessen 

Gelukkig ligt de natuur hier een paar weken achter op het vaste land en konden we vandaag vier emmers vlierbessen oogsten. Deze keer op het erf van een boer want ook de stek van vorig jaar in de duinen was door de spreeuwen bijna leeggegeten. Zijn er opeens zoveel spreeuwen? Of is er door de droogte in juli een tekort aan ander voedsel?

Comments

kabelbreuk

Op de Hoge Berg is er een glasvezelkabel doorgesneden. Heel Den Hoorn zit zonder televisie. En dat niet alleen… aangezien Mandarijn kabelsurft en kabelbelt zijn we volledig van alles afgesneden.

Ah weer terug

Klik

Vandaag oude vlierbessenplekken op het eiland gecontroleerd en op zoek geweest naar nieuwe. Morgen gaan we plukken.

Dit jaar zijn de meidoorns overladen met grote bessen en er staan hier duizenden bomen vol. Jammer dat ze van zichzelf niet zo lekker zijn, alhoewel je er wel van alles van kan maken. Wildplukker zal zich er eens in verdiepen.

Klik

’s Middags naar Cocksdorp om een huisje te bezichtigen en te wandelen op de schorren tussen Cocksdorp village en de vuurtoren.

Comments (3)

vlierbessentijd

Klik 

Opeens komt Wildplukker er achter dat de vlierbessen dit jaar al vroeg rijp zijn. Het plekje in Amsterdam-Oost bleek vanmiddag al geplunderd door de vogels. Nog één boom hing vol, verstopt tussen wat hekken en een muurtje. Maar dat is niet genoeg voor wijn. Daarna maar snel naar Texel afgereisd. Wildplukker moet er niet aan denken dat hij dit jaar naast de bessen plukt.

Comments (1)

Twin Towers

Ik zie op deze weblog opeens dat ik 11 september verenigd ben geweest met de Twin Towers. Het betreft mijn eigen schilderij dat ik in de maand na 9-11 heb geschilderd en tevens binnen een maand verkocht heb aan Doc E en Moerbij.
Bij het verlaten van hun huis in Cothen maakte ik nog snel een foto omdat ik daar destijds geen gelegenheid meer toe had.

 20060914twins1.jpg

Soul of the Twin Towers, 122 x 80 cm - 2001

Comments

Kasteel de Haar

Klik

Vanmiddag wederom gespijbeld van mijn eigen baas en afgereisd naar een excursie op Kasteel de Haar in Haarzuilen. Behalve paddenstoelen viel hier veel te beleven. Het enorme complex verbaasde me. Je ziet wel dat het pas rond 1900 gebouwd is, wat het tot een anachronisme, een historische anomalie maakt. Toch is de zorg waarmee alles gedaan is indrukwekkend. Onze excursieleidster wist ons te vertellen dat men bij de bouw zelfs bomen van honderd jaar oud lieten aanslepen om het landgoed in een helemaal ‘affe’ staat op te leveren. Kun je je het je voorstellen in 1900: met spades een eik van honderd jaar uitspitten en die naar het kasteel slepen met paarden? En niet één maar honderden?

Klik

Comments (1)

vijgen in Cothen

Gisteren na afloop van de excursie nog even bij vrienden in Cothen langsgeweest om na de broeierige missie bij te komen op hun weldadige buitenplaats met boomgaardjes langs de Oude Rijn. Zij - Moerbij - was ooit mijn galeriehoudster, hij - Doc E - was en is mijn opdrachtgever in de informatica. Beiden zijn Amsterdam ontvlucht om tussen de appels en de peren hun inmiddels drie kinderen groot te brengen en te genieten van het buitenleven. Met volle teugen.

Onder het genot van twee biertjes toont Doc E mij hun vijgenboom die door de hete zomer dit jaar al zo’n twintig rijpe exemplaren heeft geleverd. De boom doet zijn best om er zeker nog vijftig voort te brengen. Een rijp exemplaar wordt tevoorschijn getoverd en we smullen van dit kleine broeikaseffect-wonder.

Klik

Moerbij vertelt over de markt waar ze eigen appels en peren verkopen, de kinderen pochen over gejatte appels die natuurlijk leuker zijn dan die uit eigen boomgaard.
Doc E en Wildplukker discussiëren wat over kunst en ondernemerschap en hoe die twee zich tot elkaar verhouden. Voor Wildplukker blijven die twee eenheden het vergelijken van appels en peren en er wordt wat met argumenten heen en weer gesmeten.
Ze nodigen me uit om te blijven eten maar daar ik nog niet helemaal lekker ben en na de late lunch geen eetlust heb, ga ik weer naar Amsterdam. Doc E drukt me nog zes zakken appels en peren in de hand en ik taai voldaan af.

Comments (1)

Geelwrattige amaniet en Prachtamaniet

 Klik

Vandaag waren we op speurtocht op Walenburg, een landgoed in de buurt van Cothen (vlakbij Wijk bij Duurstede). Net als vorige week met zijn vieren, wel een andere bezetting. Lange lanen met voornamelijk eiken doorsnijden het landschap. Het weer was broeierig en de droogte heeft de meeste paddenstoelen inmiddels doen verdwijnen. In de verte klinkt een grasmaaier…

Uiteindelijk komen we diep in het veld bij een mooie eikenlaan (welke functie heeft deze ooit gehad… postkoetsen?) vol met interessante soorten. We zien prachtige Bruine kleibosgordijnzwammen, Smakelijke russula’s, Duifrussula’s en wat verder in het laantje twee zeldzame soorten amanieten die ik nog niet eerder gezien heb: de Geelwrattige amaniet en de Prachtamaniet. De laatste is minder prachtig dan je zou verwachten, de Geelwrattige amaniet eigenlijk mooier dan zijn naam doet vermoeden.

Klik

Minder indrukwekkend van schoonheid zijn beide amanieten vergeleken met andere familieleden, maar door hun exclusiviteit worden ze vanzelf mooi.
Van alle paddenstoelen halen we meestal een of meerdere exemplaren uit de grond om goed te bekijken, te snuffelen en te proeven, om de onderkant goed te bekijken en om eventueel wat chemische testjes te doen. Met zulke mooie en zeldzame soorten is er bij mij altijd grote schroom om ze te plukken… vooral bij grote paddenstoelen. Net als bij al het andere leven geldt hier ook hoe groter het exemplaar, hoe groter de schroom. Een olifant sla je immers minder snel dood dan een mug… 

Om de hoek verschijnt de grasmaaier. Het is een maaier die in het kader van natuurbeheer alle bermen doet. Terwijl ik net de Geelwrattige amanieten op de gevoelige chip heb vastgelegd walst de maaier dwars over alle amanieten en russula’s. De gele wratten vliegen ons om de oren…

Comments

nog een fallus

Klik

Een andere leuke fallus naast de Amanita phalloides (Groene knolamaniet) van gisteren is de Grote stinkzwam. Zijn latijnse naam is Phallus impudicus, iets wat zoveel betekent als onzedelijke penis. Er doen allerlei mythes de ronde maar daarover een andere keer. De Grote stinkzwam stinkt. De bruingroen tot zwarte toplaag bestaat uit een sporenmassa die naar rotting stinkt en vliegen aantrekt, die de sporen vervolgens verspreiden. Wie de Stinkzwam vaker geroken heeft, herkent de geur al in het bos zonder hem te zien. Ik durf hem nog niet op geur alleen te noteren in mijn boekje maar ik heb het nog nooit mis gehad. Eigenlijk vind ik hem steeds minder stinken en zit er zelfs een zeer smakelijke aroma door de geur heen. Op Schaep en Burgh vond ik ze ook. Ze staan meestal in de buurt van dood naaldhout waar ze op teren.

Klik

Duivelsei

De Grote stinkzwam begint als ei en wordt Duivelsei genoemd. In dit stadium is zij eetbaar. Wel een lastige klus om de uiterst glibberige slijmlaag te verwijderen. Ik geef toe, het nodigt niet echt uit, maar ze zijn erg lekker. Ik fruit ze in blokjes en doe ze als een soort croutons over de salade. Een ei dat op uitkomen staat is ook leuk om mee te nemen naar huis om te kijken hoe die opkomt. Half in een potje aarde stoppen en wachten maar…

Comments

Schaep en Burgh

Klik

Nog steeds niet helemaal lekker maar de plicht roept. Vandaag heb ik het landgoed Schaep en Burgh geïnventariseerd. Uiteindelijk vallen de vondsten altijd enigszins tegen op de ’s Gravelandse landgoederen. Misschien is de recreatiedruk te hoog?!

Klik

Een tamelijk algemene maar ook weer niet alledaagse Amaniet is de Groene Knolamaniet (Amanita phalloides, oftwel lullige amaniet). Dit is de bekende giftige Amaniet die bij de heren in de Flevopolder steevast Schoonmoedersbrood genoemd wordt. Eén exemplaar is genoeg om een heel gezin uit te roeien… op een pijnlijke wijze. De eerste 24 uur lijkt er geen vuiltje aan de lucht maar dan slaat zij toe, hevige buikklachten en overgeven. Dan verdwijnen de verschijnselen weer en voelt men zich beter. Na nog een dag begint de aftakeling: de lever- en nierfuncties begeven het met de dood tot gevolg. Er is geen remedie tegen.
Het maakt deze paddenstoel tot een wezen waar je respect voor hebt!

Comments

Pitahaya

Ben nog steeds ziek en heb mezelf verwend met een Pitahaya… niet zo heel bijzonder van smaak maar wel een lust voor het oog…

Pitahaya

Comments

Wildplukker ziek van Russula’s?

Na een enerverende maandagmiddagexcursie in het Vijverbos bij Harmelen en een dinsdag op zijn baan werd, nadat zijn computer vorige week al de klos was, Wildplukker zelf geveld door een virus: 39 graden koorts en buikgriep. Iets te veel Russula’s geproefd wellicht? Gelukkig had hij nog wel puf om achter de microscoop te duiken en wat te determineren.

Klik

Stekelkopamaniet - Amanita solitaria

Wel vond hij samen met drie paddocompanen die maandag nog de 42e vondst van Nederland van de Stekelkopamaniet, de 34e en 35e vondst van de Franjeamaniet en de 62e vondst van de Groensteelsatijnzwam.

Klik

Franjeamaniet - Amanita strobiliformis

Klik

Groensteelsatijnzwam - Entoloma incanum

Allen zijn ook nog eens schitterende paddenstoelen om te zien.
Wel gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat dit volgens de Verspreidingsatlas van 2000 is en er ongetwijfeld nog meer vondsten zijn gedaan.

Determinatiesleutel Amanieten >>

Voor wie mooie amanieten wil zien, moet in de provincie Utrecht zijn waar veel soorten zijn gevonden die je elders niet of nauwelijks vindt. Heb je zin om er ook eens op uit te gaan dan kun je deze determinatiesleutel meenemen. Amanieten zijn snel herkenbaar, de bekende Vliegenzwam is er één van en heeft ook de oervorm: een steel met een beurs onderaan, een hangende ring en een hoed met stippen. Er zijn ook nog andere vormen maar dat is voor iets gevorderden. Succes ermee!

Comments (2)

beuk

Vandaag wat foto’s verwerkt van Boekesteyn en bedenk me opeens dat het wel Beukesteyn kan heten. Fantastisch mooie beuken, voor zolang als het duurt…

20060903beuk1.jpg

Comments

ringslang

Klik

Tussen de de verschillende gangen biefstukzwam door, ontmoette Wildplukker gisteren nog deze ringslang.
Het was het tweede exemplaar van de dag. De eerste ging er als een speer vandoor. Wildplukker trok zijn camera en zette de ‘jacht’ in. Het leverde een filmpje op van struikgewas waar niets meer gebeurde.
Deze ringslang trof Wildplukker aan toen hij een grote gevelde beuk beklom om wat Zwarte knoopzwammen te fotograferen.

Zwarte knoopzwam

Zwarte knoopzwam - Bulgaria inquinans

Tussen wat takken op een zonnig plekje lag ze op te warmen. Toen ik naderde bleef zij rustig liggen, wist zelfs van geen wijken. Ringslangen kunnen als overlevingstechniek wel eens schijndood voorwenden door op hun rug te gaan liggen en een rottingslucht af te scheiden. Blijkbaar zag Wildplukker er niet echt gevaarlijk uit want ze keek hem recht in de ogen en snuffelde met haar tong. Ik liet haar na wat foto’s en filmpjes rustig liggen en klom verder…

Klik

Comments (1)

Boekesteyn en Biefstukzwam

Klik 

Vandaag een paddenstoeleninventarisatie gedaan op landgoed Boekesteyn. Het is één van de zogenaamde Amsterdamse Buitenplaatsen, voormalige landgoederen van Amsterdamse kooplui uit de Gouden Eeuw. 
Tegenwoordig is Boekesteyn eigendom van ‘handelaar in groenwaren’ Natuurmonumenten, die in het landhuis het hoofdkantoor heeft ondergebracht.

Er staan veel oude beuken en eiken, soms met een omvang van drie meter. De laatste tien jaar gaat de één na de ander dood. Het moet de vergrijzing zijn!
Daardoor zijn er wel veel paddenstoelen te vinden die van groot dood hout houden. De Biefstukzwam is er één van. Ik vond deze op maar liefst 8 bomen verspreid over het hele terrein. Deze zwam ziet eruit als een biefstuk - zelfs als je hem doorsnijdt -, hij voelt als een biefstuk en eigenlijk smaakt hij ook als een biefstuk.  

Klik

Deze mooie exemplaren echter heb ik gewoon laten staan. Nergens staan er zoveel als hier en ze horen bij het gezicht van het landgoed: Boekesteyn en Biefstukzwam. Misschien zijn het de geesten van alle duizenden kilo’s biefstuk die de vadsige welgestelde handelaren van weleer hier kwamen verorberen…

Comments