CES53, één van mijn favoriete graffitikunstenaars deed zowaar een paddenstoel, vlak bij mij om de hoek!

En nog wat virtuele graffiti van Wildplukker:

Om mijn kunstwebsite weer eens bij te werken ben ik alles aan het verzamelen wat ik de afgelopen jaren aan tekeningen heb gemaakt. Deze ben ik momenteel aan het uitwerken in kleur. Vooral de laatste weken is er veel bijgekomen. Hier een kleine selectie.

Even een frisse herfstneus halen, dacht Wildplukker vandaag. Hij wilde nog steeds eens een bezoekje brengen aan Zuivelboerderij Dikhoeve, alwaar ze kaasjes maken van eigen schapenmelk onder de naam SKAEPSROND.
De beesten worden na het aflammen 2 x per dag gemolken in een Rapid-Exit zij-aan-zij 2×14-stands melkstal, aldus de wervende tekst op de website. Dat moest ik zien!
De boerderij is iedere zaterdag van elf tot vier open. Ik overwoog nog te bellen voor de zekerheid, maar kon geen telefoonnummer vinden. Nou ja, het is hier geen Frankrijk, we zijn Hollanders! Als we zeggen dat we iedere zaterdag van elf tot vier open zijn, dan zijn we iedere zaterdag van elf tot vier open!

Via de Zeeburger- en Schellingwouderbrug ben je vanuit Amsterdam-Oost binnen een half uur in Ransdorp. Vanaf de twee bruggen geniet ik van de natuur die zich onbespied waant.

Onder de brug blijkt de waterstand laag, niet vaak ligt het er zo droog bij:

Bij de boerderij aangekomen bleek ik precies de verkeerde kant opgefietst te zijn… niemand thuis… ze zitten in Noord! Vervloekte boeren, het lijken wel Fransen.

Via Durgerdam weer terug naar de Zeeburgerbrug. Hier tref ik vlak bij het asielzoekerscentrum een bord naar een antiekwinkel:

Nooit eerder gezien hier. Binnengekomen ontpopt zich een paradijsje, het paradijsje van Rob Brilman. Hij maakt ook eigen meubels van aangespoeld IJsselmeerhout. Absoluut een aanrader!

Thuisgekomen bleek ik niet goed gekeken te hebben: de Dikhoeve is maar tot 30 oktober open. Volgend jaar beter!

Tijdens mijn vakantie zijn de trostomaatjes rijp geworden. De meesten zijn in mijn dakgoot gevallen.

Om sommige russula’s op naam te brengen wordt in de mycologie gebruikt gemaakt van ijzersulfaat. Dit kleurt het vruchtvlees van de steel bijvoorbeeld direct groen of langzaam tot snel zalmrose, afhankelijk van de soort.

In de verkoop is ijzersulfaat te koop als een wat grof zout. Om ijzersulfaat op een handzame manier te kunnen gebruiken willen we het liefst flinke kristallen. Deze zijn echter niet in de handel te krijgen.
Wildplukker alias De Mycofiel deed daarom ruime investeringen, kocht 25 kilo ijzersulfaat en 5 liter zwavelzuur om volgens eigen recept te gaan experimenteren.
Veel mensen plakken het zout op stokjes. Aanvankelijk probeerde ik daarom kristallen op stokjes te laten groeien als kandijsuiker. Door de schaarste was de vraag groot was en dit was sneller dan het kweken van grote kristallen, wat 3 tot 6 maanden duurt:

Het resultaat was nauwelijks bruikbaar omdat de kristallen erg breekbaar bleven en van het stokje vielen. In een van de potjes echter ontstonden binnen 5 dagen enorme kristallen: de twee van de eerste foto. Wat was hier gebeurd? Dit was zover ik wist ongekend. Na wat intuïtieve experimenten die mislukten ging ik het wetenschappelijker aanpakken. Heel gecontroleerd werden de verhoudingen en temperatuur gevarieerd en genoteerd om vandaar weer verder te gaan. Na 30 testbakjes wist ik het eindelijk. Van nu af aan kan ik gaan massaproduceren…?