In de kleine grot langs het stuwmeer zag ik eindelijk een vleermuis, twee zelfs…

Gisteren eindelijk afgereisd naar Domain de Moiron. Ongeveer 4 maanden ga ik hier doorbrengen, vooral om een retraitehuisje in het bos te bouwen, maar daarover later meer. Bij de eerste wandeling ontwaar ik vreemde signalen in het bos. Rode markeringen van duistere aard markeren een wellicht sinister ritueel…? Bloed aan de paal?

Ik had het kunnen weten. Kort daarna volgen de eerste signalen van de dood. Een eerstejaars groenling - of iets wat er op lijkt - drijft even verderop in een karrespoorplasje op het pad. Alsof het net uit de lucht is komen vallen… Op het landgoed in het kastanjelaantje ligt een dode buizerd. Ook deze lijkt net uit de lucht gevallen. Bij nader onderzoek lijkt het ook een jongeling. Waarschijnlijk van uitputting gestorven: het heeft nauwelijks vet op het borstbeen. Ondervoed en uitgeput heeft het tegen de huidige gure voorjaarsbuien met hagel en sneeuw geschuild in de kastanjeboom. Tevergeefs… Landheer Moctezuma wil het wel laten opzetten. Ik heb mijn bedenkingen bij deze ontheiliging maar ach… sentimenteel ben ik ook niet. Hij bergt het lichaam op in de diepvries.

Niet veel later keert Moctezuma terug met een dood knaagdier. Tijdens het ploegen was hij de rakker tegengekomen. Hij moppert dat deze beesten al tijden lang zijn groente in de moestuin notabene van onderaf wegeten. Na veel speurwerk in boeken denken we aan een woelrat alhoewel zijn staart wat kort is. Woelratten kunnen inderdaad gangen in de tuin graven en dan van onderaf je worteltjes opeten.

Omdat we de smaak te pakken hadden, reisden Wilgenman en Wildplukker af naar het noorden om daar de aanzet te geven voor weer een volgend speelbosje. Deze keer op een recreatieterrein bij Geesterambacht.
Het werk bestaat nu uit het graven van geultjes waar morgen samen met een schoolklas wilgentenen in geplaatst zullen worden.

Get the Flash Player to see this player.  

Het weer is nog guurder, het aantal meters spitwerk zou het graven van cirkels voor vijf hutjes met een doorsnee van ongeveer 2 meter zijn. Wilgenman had vergeten te vermelden dat daar nog 40 meter tunnel bijkwam, maal twee geultjes is 80 meter spitwerk extra…

De saaie kale vlakte rond een met water gevulde zandput en een aantal paden maken het recreatiegebied tot een toonbeeld van gebrek aan creativiteit en al te bekende monotone eenheidsworst. Het feit dat ze Wilgenman gevraagd hebben voor een speelbos is het enige wat voor deze plek spreekt.

Het begint te sneeuwen op de winderige vlakte en de werklust zakt tot een minimum. Gelukkig zijn we toch vroeg klaar. De kou maakt dat we flink op tempo gespit hebben.

We besluiten nog even bij Vos langs te gaan. Hij woont vlakbij in Zuid-Schermer. Een bak koffie of thee zou welkom zijn maar vooral is Wildplukker geïnteresseerd in de schuur waar Vos en zijn vrouw cursussen in vlechten geven. Vos heeft de schuur helemaal bekleed met leemstukwerk op gevlochten wilgentenen. Deze techniek ga ik ook gebruiken voor de hut in Frankrijk…

Als we aankomen op de boerderij is iedereen in de schuur aan het vlechten. Het is net tijd voor de wekelijkse vlechtclub. Een ambachtelijk tafereel ontvouwt zich voor mijn ogen. Ik snuffel wat rond en maak foto’s die ik misschien kan gebruiken voor de website van de Vereniging van Vlechters.
Overal hangen manden…

Nu – later op de avond – inspireren de afgelopen dagen me tot het maken van wat voorbeelden voor het Vlechtersbulletin, het lijfblad van de VvV. Nog even en dan ga ik naar Frankrijk en kan zelf aan de slag…

Op de valreep voor ik naar Frankrijk afreis heeft Wilgenman nog een klus voor me: in drie dagen zo’n 10 vlecht-groei-hutten bouwen, deels verbonden met tunnels, alles gevlochten met wilgentenen.

Wildplukker vlecht vooral tunnels. Vos – de meestervlecher uit het noorden – is ingeschakeld voor het stevige vlechtwerk.

Het weer is ronduit guur en de plek is verworden tot een modderpoel.

De tweede dag is het bomenplantdag. Een schoolklas arriveert om de kant-en-klare kuilen – waar de bomen al inliggen – te vullen met aarde. Kinderen hebben minder weerstand tegen de voor volwassenen doorgaans minder aantrekkelijke kwaliteiten van modder. Als varkens storten ze zich er in en doen allemaal per ongeluk hun best om vast komen te zitten.

Vandaag gaat alles voorspoedig en alles komt af rond de klok van vijf. Over enkele maanden groeien hier de hutten hemelhoog…