Wie weet dat Pinksterbloemen eetbaar zijn? Weinigen gelukkig want bij ons zijn ze beschermd. Hier in de vallei staan ze overvloedig en ze smaken lekker pittig. Beetje waterkersachtig.

Het is weer een vrije dag voor Timerman en mij en we zijn een lange struintocht wezen maken. We hebben ons afgemeld voor de gezamenlijke maaltijd en we zien wel. Dus plukken we in een overdadig met Pinksterbloemen bezaaid veld een flink portie voor een pastamaaltijd.

Lekker op mijn kacheltje gemaak en bereid met een saus van alleen olijfolie, wat zoete schapenkaas en salami.

Al meerdere malen vallen mij op begraaflaatsen in Frankrijk de stenen kruizen op die gevormd zijn als boomstammetjes inclusief afgehakte takken, klimopbladeren en -bessen. Het waarom is mijn (nog) niet bekend… Ik ben nog op zoek naar een stenen wijngaardslak.

Vele malen hebben we reeds gehoord van de ruïne van Wolf. Samen met medevrijwilligger Timmerman trekken we op onze vrije dag er op uit om deze ambachtelijke hoeve te bekijken en verder wat rond te snuffelen in de omgeving. We treffen na 30 kilometer al deze prachtige ruïne aan van een kathedraalfolly op een gigantisch maar verwaarloosd landschap.

Op de begraafplaats ernaast vinden we nog een schamel familiegraf van de graven van Bourgogne. Is het hun landgoed dat hier wegkwijnt?

Aangezien we zelf beiden in ieder geval ook Bourgondiërs zijn stoppen we bij een echt ambachteljke slager. Deze blijkt van goddelijke allure te zijn. Alles van vee uit eigen streek. Voor de liefhebbers: Dispot in Monthureux-sur-Saone.

Bij Wolf aangekomen vallen we midden in een rondleiding. Drie-en-een-half uur later zitten we aan de thee, onder de indruk van zijn kunstzinnige projecten en zonder maar één foto gemaakt te hebben.

Tot en met vandaag heb ik totaal zo’n 600 vlechtstaken verwerkt. Gisteren bezig geweest met het uitzetten van de zithoek en het egaliseren van de vloer in de hut zelf. De achterkant van het huisje staat aan de kant van een helling van een heuvel en het verloop was van achter naar voren bij de zithoek maar liefst 35 cm.

Ik heb dit al enigszins ingecalculeerd, achterin heb ik een plateau gepland waar het bed op kan liggen.

Omdat ik de rugleuningen van de zithoek in de buitenmuur wil vastvlechten heb ik daar ook alvast een begin mee gemaakt…

Wordt vervolgd…

Dagelijks passeer ik het stuwmeer zo’n vier maal onderweg naar mijn hut. Op de heenweg meestal langs de zuidzijde, terug langs de noordkant.

Meestal is het windstil en het weer, de waterstand, de hoeveelheid vocht in de lucht, de hoogte van de waterstand en nog duizenden andere kleine dingen veranderen het aanzien voortdurend. De lichtval lijkt nooit hetzelfde. Opeens vallen bepaalde takken op, die op weer andere momenten niets bijzonders lijken…

Om de hut toegankelijk te maken voor toekomstige retraitegangers (en ook voor mezelf zodat ik niet iedere keer hoef te springen) besloot ik een loopbruggetje te maken over een dwarsbeekje. Ik kwam er achter dat mooie rechte stukken boom zich goed laten klieven. De twee halve stammetjes vormen prima plankjes…

Overal in het bos bloeien nu de Bosanemonen. Samen met Slanke sleutelbloemen hebben ze er in deze kou toch zin in. Ik weet dat er een bekerzwam bestaat die kan parasiteren op de Bosanemoon namelijk de Anemonenbekerzwam (Dumontinia tuberosa).

Ik kijk dus overal uit naar deze zwammen alhoewel ik niet precies weet hoe ze er uit zien. Al na een paar dagen vind ik ze: onbeduidende bruine kommetjes die het formaat en uiterlijk hebben van oude eikenapjes. Onder de grond hebben ze nog een steeltje zitten die de eikenapvergelijking vergroot. Dit moeten ze zijn.

Thuis opgezocht en inderdaad, alle uiterlijkheden kloppen…

De bekerzwammen parasiteren op de wortelstelsels van meerdere Bosanemonen tegelijk tot wel een halve m2 oppervlakte. Ze doen de wortels opzwellen en vormen zogenaamde sclerotia, een soort zwamknolletjes, waar het jaar daarna de bekerzwammetjes uit groeien.

Tijdens de vrije zondagswandeling kijk ik overal uit naar gekke vormen. Met het huisje in het achterhoofd valt mijn blik regelmatig op potentiële tafelpoten, steunpilaren en onderdelen van kasten, stoelen etc …

Deze zijn te mooi om om te zagen…

Het valt me ook op dat veel beuken opvallende gestreepte sokken aan hebben…

Ook deze dag blijft koud en grijs. Tenslotte begint het te hagelen en te onweren. Ik word het beu en ga weer terug.

Begon de week aanvankelijk al met sneeuw, de rest van de week werd gevolgd door meer grijze luchten, kou en gemiezer. Ik ben wel doorgegaan en inmiddels heb ik zo’n 30 cm vlechtwerk ingevlochten. Rondom de hut is het één grote modderpoel geworden… en dat terwijl ik van het thuisfront hoor dat men daar zonnige dagen viert.

Wordt vervolgd…

De paddentrek lijkt afgeblazen, slechts enkele tientallen padden hebben zich laten zien. Er was duidelijk een overschot aan mannetjes: door de concurrentie zijn ze zo uitgeput dat ze van ellende halfdood, half uitgedroogd rondhangen op de oevers van het meer. Ik hoop dat ze een lange extase gehad hebben…

Van Wilgenman ontving ik deze twee foto’s van het project in Geesterambacht …

Eergisteren heb ik een eerst serieus begin gemaakt met het retraitehuisje “De Wijngaardslak”, het huisje naar eigen ontwerp dat ik reeds een aantal maanden geleden heb ontworpen.
De palen die de basis vormen voor het vlechtwerk lagen er al. Deze zijn reeds door Moctezuma en Coon gezaagd. Een drietal extra palen heb ik zelf gezaagd uit twee mooie rechte bomen.

De eerste dag was ik alleen maar bezig om de hut uit zetten, de tweede dag om gaten te boren voor de palen, het verzamelen van wat eerste vlechtstakenen en het leggen van een brug over de beek. Dit laatste om met een kruiwagen bij de plek te kunnen komen en om staken aan te kunnen voeren vanaf de westzijde.

Nu de eerste palen er in staan krijg ik een idee…

Langs de rand van het stuwmeer arriveren de eerste padden. Begint binnenkort de paddentrek?

Om aan de toekomstige behoefte van vlechttenen te voldoen heb ik al meerdere malen gepoogd een wilgengriend aan te leggen. Deze keer heb ik 80 stekken meegenomen uit Nederland, reststukken van het Frankendaelproject. Twee eerdere pogingen zijn mislukt.

Tot mijn vreugde zag ik dat bij poging 1 – 50 stekken op een rij die stekken voor het jaar daarop moesten opleveren – er toch nog vijf schamele boompjes opkomen. Binnen de rij van 30 meter stonden ze bij elkaar binnen de twee meter. De voorwaarden zijn op dat stukje blijkbaar net goed.

Ik besluit dan ook om daar mijn nieuwe griend aan te leggen. Deze keer prik de de stekken door ladbouwplastic heen, een moderne methode die onkruid onderdrukt en vocht vasthoudt. Eerst plant ik de stekken uit Nederland en later nog 70 stekken die ik langs de Marne geoogst heb maar die nu nog water op te staan zuigen in een emmer.