Tijdens een middagwandeling heeft Wildplukker een bospad ontdekt waar over de gehele lengte grote hoeveelheden maïs gestrooid is. Door jagers… de boswachter…? We hebben geen idee.

Wel een idee is om hier eens ’s avonds rond te kijken wat erop af komt. Samen met Timmerman, Pierre en andere medevrijwilligster Pimpernel klommen we de heuvel op en slopen naar de ingang van het bospad. We staken onze hoofden om de hoek en… het was direct raak! Een hele kolonne stond op het pad zich goed te doen aan de maïs. Pas na tien minten hadden ze ons door maar bleven wat ongeorganiseerd heen en weer rennen over het pad. Uiteindelijk telden we er ongeveer twaalf à dertien.

Get the Flash Player to see this player.

Achter een heuvel vlak bij het Reeënweitje heeft een boer al tijden lang tonnen mest gestort.
Vorige week kwam daar weer een verse lading bij. Zo’n 20 ton koeiestront met stro lag te dampen en al snel kwamen er duizenden inktzwammen op. ’s Ochtends staan ze in vol ornaat te pronken terwijl ze ’s middags al weer ingezakt zijn. De volgende ochtend staat er dan weer een nieuwe vlucht. De hoedjes waar de inktsporen van afgedropen zijn, drogen op in de middagzon en vormen deze prachtige sculpturen.

De afgelopen periode alvast op zoek geweest naar goede leem.
Dat blijkt niet mee te vallen: overal is er leem te vinden maar allemaal verrijkt door een dikke humuslaag en vol met stenen. Dan maar de diepte in… Daar houdt de humus op en wordt de klei mooi okerkleurig.
Inmiddels is goede vriend Pierre du Moulin aangekomen. Om zijn gepensioneerde lijf in vorm te houden wil hij Wildplukker wel bijstaan in het graafwerk. Vlakbij de hut is een bron die inmiddels droogstaat maar waaromheen goede klei in de grond zit. Dit wordt het startpunt voor de minstens zes kuub leem die nodig is. De kuil wordt een nieuwe paddenpoel dus de vorm wordt uitgezet. Enkele leemrolletjes waren al eerder aangebracht op een boom en uitgetest op weerbestendigheid. Dat zit wel goed.

Zijne Mischna, een inmiddels bevriende gast, wil graag de eerste testleemlaag helpen aanbrengen. Eerst de leem samen met gras door elkaar stampen daarna aanbrengen. Al spoedig wordt het een stevig smeer-, kneed- en zelfs smijtwerk. Zijn vriendin maakte een filmpje en zette het op YouTube:
Working with cob at Lothlorien >>

Wow, dit is echt een werkje dat ik iedereen kan aanraden! Het is smerig en lekker tegelijk. De sensatie van de leem in de handen is heerlijk. Voor mj wel een bekend gevoel want ik heb jaren aan keramiek gedaan. Op deze schaal werken met klei is toch wel wat anders!
Na een uurtje zit er al een flinke laag op.

Get the Flash Player to see this player.  

Na het maken en ophangen van het vogelnestmandje blijkt er vlakbij in een spleet in een boom naast de hut een pimpelmeesnestje te zitten! Nou ja, hebben ze in ieder geval een leuk uitzicht…

Het filmpje is gezien vanuit de buitenplaats. De eerste wildkijkervaring vanuit de hut is een feit!

Blijkbaar is de opgehoopte mest onderin het nest een aanlokkelijke voedingsbodem: een groepje mestinktzwammen komt spontaan uit de kelderspleet…

Vele malen reeds heeft Wildplukker zich voorgenomen om eens slakken uit het wild te eten.
Na veel speurwerk op internet heb ik de bevestiging gevonden dat alle europese huisjesslakken eetbaar zijn mits goed voorbereid: de slakken dienen eerst te ontslakken. Dit om de grondige smaak kwijt te raken en om eventuele giftige stoffen die de slakken uit planten en/of paddenstoelen gehaald hebben te neutraliseren.
Slakken genoeg hier in alle soorten en maten, inclusief de wijngaardslak die als inspiratie diende voor de hut.
Eerst maar klein beginnen… een onbekend merk maar overvloedig voorradig in de delta van de beek.

Get the Flash Player to see this player.

Ze blijken heerlijk…
Eerst even vijf minuten voorgekookt en daarna slechts kort gebakken in olijfolie samen met knoflook, cashewnotenkruimels, peper, zout en een half stukje kruidenbouillon. Dit heb ik een tijd in laten trekken om ze dan kort af te bakken.
Timmerman was ook zeer te spreken. Op naar de wijngaardslakken!

Afgelopen week aan verschillende dingen tegelijk gewerkt. Ik ben met de hut nu bijna op de maximale hoogte. Tijd dus om te bepalen hoe hoog de deurpost wordt want daarboven moet ik doorvlechten en wordt de hut eindelijk een gesloten ring.
Voor de bovenpost heb ik een flinke es omgezaagd omdat een stuk haagbeuk verpest was door een kliefpoging… ingewikkeld verhaal… De doorsnee van de es is 15 cm. Helaas was de lengte van de boom wel zo’n 15 meter terwijl de deurpost maar 80cm breed wordt! Nou ja, ik maak wel iets leuks van de rest van de boom.

In het buitengedeelte heb ik een horizontale strook opengelaten dat kan dienen als wildkijkgleuf. Dat was makkelijk… gewoon niet vlechten en een stuk overslaan.

Ook werd het tijd om het koepeltje boven de buitenplaats te maken. Wilde ik eerst een puntig koepeltje, nu heb ik toch maar gekozen voor een bolronde vorm omdat dit mooier is bij het eveneens bolronde dak straks.

De oorspronkelijke staanders bleken na ombuigen toch te star en het hele scherm werd vervormd. Dus heb ik toch maar alle staanders afgezaagd om er nieuwe dunnere in te steken. Er was geen weg meer terug.

Aldus het nieuwe koepeltje…

… en aldus de stand van zaken…

Om een idee te geven hoe snel merels kunnen groeien, dit was op 9 mei…

… en dit is vandaag, slechts zes dagen later.

Enkele avonden per week brengen we een bezoekje aan een valleitje waar het beschut is en dat vol wilde bloemen staat. Het ligt al enkele jaren braak – op een klein akkertje na – en het is daarom een favoriet plekje voor reeën. Vaak dirigeren we hier in de avonduren gasten heen of nemen we ze zelf mee omdat hier de kans op een reescore zeer hoog is. Onder bekenden is het daarom het Reeënweitje gaan heten.

Vorige week stond het opeens vol met geelbloeiende Paardenbloemen die deze week van een gele zee langzaam in een grijze zee veranderde.
De overdaad deed onze ziel deed oplichten terwijl we – Pimpernel, La Tête en ik – op deze mooie avond schoorvoets door de kwetsbare pluizenzee wandelden.

Vandaag even bij wijze van pauze een vogelnestmandje. Zelf ook zin om te knutselen?
Hier de beschrijving.
Neem 9 takken van 70 cm en knoop die als een bundeltje aan één kant vast met touw of - zoals ik hieronder gedaan heb – met bosrank. Vlecht dit vervolgens omhoog terwijl de bundel steeds wijder wordt en daarna opwerken tot formaat kokosnoot. Let hierbij op dat er een achterkant ontstaat door een kant in één vlak te houden. Van opzij gezien wordt deze kant dus recht.

Vlecht door tot de bol weer rond is en open dan met je vingers aan de voorkant en in het midden een gleuf waar de vogel door naar binnen kan.

Voor het dakje gebruiken we 5 takken die we als een waaier gespreid tussen de staken steken. De middelste aan één kant even splijten en om de achterste staak heen steken, dan komt de rest mooi symmetrisch uit. Boven op deze takjes leggen we als beschutting een schijfje hout.

De uitstekende dakstaken nu eveneens volvlechten als kapje en daarna de punt met touw omwikkelen om de bovenkant ook af te sluiten en om alles op zijn plek te houden.

Het vlechtnestmandje is nu klaar. Eventeel kun je vooraan nog een L-vormig takje in het vlechtwerk steken bij wijze van zitstokje.

Recht voor de ronde bank op de buitenplaats is een vuurplek gepland. Omdat altijd het gevaar dreigt dat het vlechtwerk in de fik gaat heb ik besloten om het vuur te beperken in een vuurvaste ring van leem en zand. Ik had al een kring van stenen gelegd maar dat is toch nog te vrijblijvend.

Aangezien ik ook nog gevraagd ben om in de toekomst een pizzaoven te maken voor buiten leek het me een goed idee om te experimenteren met leemoventechnieken. Ik heb erover gelezen in ‘The Hand-Sculpted House: A Practical and Philosophical Guide to Building a Cob Cottage’, een boek geschreven door de Amerikanen Ianto Evans, Michael G. Smith en Linda Smiley.
Helaas is het recept in het boek nogal vaag: Ianto Evans heeft ook nog een speciaal ovenboek geschreven waar hij steeds naar verwijst. Nou, ik heb geen zin om die ook al weer meteen te kopen, dus ga ik het maar gewoon proberen.

Het recept zegt 15% klei en 85% zand. Het zand voorkomt dat het gaat scheuren en de klei plakt eigenlijk alleen het zand bij elkaar.
Ik heb geen pure klei maar leem, gewonnen uit een afgekalfde heuvelwand. Hierin zitten ook veel leemzanddeeltjes en grotere steentjes. Ik moet daarom meer leem door het zand mengen anders wil het niet plakken. Het zand is erg grof en dat draagt ook niet erg bij aan de smeuïgheid.
Uiteindelijk is het ongeveer 50%-50% geworden voordat ik er een matig stevige bal van kan kneden. De ballen leg ik in een cirkel om de ring uit te zetten en bouw dit vervolgens uit tot een band ter hoogte van 20cm.
Bij wijze van luchtgat leg ik als mal tijdelijk een gekliefde balk neer die ik later kan weghalen.

Nu maar drogen, stoken en hopen dat het houdt.

Inmiddels heb ik zo’n 1600 staken verwerkt. De afgelopen week vooral bezig geweest met de buitenplaats.

Eén van de eerste aanpassingen aan het ontwerp is het toevoegen van een achterdoorgang. Het bleek toch een gedoe om steeds om de hut heen te wandelen als je iets aan de achterkant te doen hebt. Voor toekomstige bewoners ook lijkt me…

Als de buitenwand ongeveer 120cm hoog is wordt het tijd om de zitbank te maken: de staken van de rugleuning moeten immers door de buitenwand heen steken. Hiermee hebben ze wederzijds verband en wordt de totale constructie steviger.

De zitting is gewoon een laag wandje waardoor een bak onstaat die later gevuld kan worden. Ik experimenteer wat met een alternatieve zitting van gekliefde stammetjes.

Ook geef ik met stenen alvast de vuurplaats aan om te kijken wat een goede plek is ten opzichte van de bank…