Het lemen nadert zijn voleinding. De achterwand nog en dan is het min of meer klaar. Per dag wordt het nu broeieriger en warmer. Het aantal horzels en dazen neemt exponentieel toe en drijven ons soms tot waanzin. Er zitten grote jongens tussen van zo’n twee cm die naar zeggen bij steken plakaten zo groot als discussen achterlaten op je lichaam. Toch maar weer een t-shirtje aan.
Gelukkig heb ik van de week het houtkacheltje neergezet. De dazen blijken niet zo van rook te houden. Ik ook niet maar beduidend meer dan van dazen dus tolereer ik de tranende ogen en het gekuch maar. Na even flink stoken blijven ze even weg. Ook stook ik zo de leem een beetje droog. Soms loop ik ook nog met een steelpannetje smeeulend nat gras om de hut heen om al het gespuis voor een uurtje te verjagen.

Timmerman mocht nog enkele dagen meehelpen en met zijn werklust en precisie gaat het binnenwerk snel en strak. De wanden zijn al aardig dicht en andere details zoals luchtroosters worden aangebracht. Het wordt er gezelliger en gezelliger en op een avond gaan we lekker met Pimpernel borrelen in de hut. Kaarsjes verlichten het geheel en we zitten op een bankje van hooibalen. Het kerststalgevoel is weer compleet.

Inmiddels is er ook nog een stagiaire-vrijwiligster gearriveerd die Timmerman direct als hulpje heeft geregeld. Deze komt de volgende dag met Timmeran mee vergezeld van twee honden en twee drukke kinderen met rubberboot. Weg rust, weg waterspreeuwen en ijsvogels en weg uitgevlogen pimpelmezen. Helaas kan ik het niet tolereren op deze stilteplek en moet haar aan strikte banden liggen, of op zijn minst de honden…

Hoewel teleurgesteld in de werklek, ontpopt zich een romance tussen Timmerman en deze Belgische dame-inclusief-kinderen-honden. We hebben vorige week een nieuwe leemput aangeboord die nu door de nieuwe familie aan het eind van iedere dag als modderbad wordt gebruikt. Dollend, spetterend en nog wat leemstampend gaan ze te keer. Ach ja, wat kan Wildplukker hier aan doen… dan maar geen rust.

Inmiddels ben ik rustig binnen aan het werk. De zithoek wordt nu opgevuld en de bankjes afgemaakt en ook de bijbehorende raamkozijnen worden bijgewerkt. Alleen hierin al gaat een kuub leem zitten ondanks de gaten die ik onder de zittingen als bergruimte vrjhoud. De geschatte zes kuub is al uitgelopen tot zo’n acht kuub en ik denk er nog zeker twee nodig te hebben.

De kozijnen maak ik ook op maat. Timmerman heeft alle ramen af. Eén raam bleek verkeerd van afmeting te zijn. Dit kwam wel goed uit want ik wilde aan de donkere kant nog een extra raampje maken. Nu dan maar een lekker groot raam. Ik zet hem op zijn kant precies op een plek waar ’s middags de zon op valt.

weer even wat beschaving in mijn leven…!?!?

Vanochtend zit er opeens een Vliegend hert (Lucanus cervus) in het huisje op de zijkant van mijn verse natte bank. Fijn dat hij zich hier ook thuis voelt! Ik zet hem toch maar buiten op een stuk schors dat staat te drogen om als dakbedekking of zoiets te gaan dienen.

Was het twee weken geleden meikevertijd, deze week vliegen de Vliegende herten ons om de oren. Het zijn allen vrouwtjes. Ze missen de beruchte geweien hoewel de kaken geduchter zijn.

De afgelopen week een flinke aanvang gemaakt met het lemen van alle muren. Zowel binnen als buiten zal er ongeveer zo”n 6 kuub leem aangemaakt worden. Dit is het serieuze fyseke werk waar ik wel enigszins tegenop gezien heb.
Gelukkig valt het mee want hoewel het zwaar is, is het erg leuk werk. Gelukkig is Pierre du Moulin uitgegroeid tot de vaste spitkracht en ook Timmerman schiet mij enige dagen te hulp als het van Montezuma mag. Hij is ook nodig voor andere werkzaamheden.

Het lemen bestaat uit drie stadia: het uitspitten, het mengen met gras en het aanbrengen.
Voor het mengen wordt zo’n anderhalve kruiwagen op een zeiltje gegooid en bestrooid met ruim gras. Dit wordt met de voeten door elkaar gestampt, het zogenaamde ‘cob-dancing’. Af en toe wordt het zeiltje met de leem opgetild en tot een rol getrokken en weer opnieuw gestampt. Na een aantal keren omrollen en stampen is het een homogene massa. Dit werk is nog het zwaarst. Nu is het klaar om aangebracht te worden.

Zo is het al dag na dag en het vordert gestaag… Pierre komt iedere dag even een paar uurtjes helpen met spitten en spoedig is de eerste leemput leeggespit. Hij belandt steeds meer tussen de boomwortels en dikke steenlagen.

Gedurende de afgelopen twee weken blijkt het bospad met de maïs een mekka te zijn voor wildspotten. Werkelijk kúddes zwijnen bestaande uit ruim dertig exemplaren met tientallen jongen zijn aan onze ogen voorbijgetrokken. Reeën, dassen, ze blijken allemaal verzot te zijn op wegrottende naar zuurdesem ruikende plakkaten maïspulp.

Get the Flash Player to see this player.

Dan begint het opeens te regenen – te stortegenen –, rivieren van water storten zich de heuvel af. De maïspap wordt maïssoep en stroomt mee. Daarna is het over en uit… maïs weg, wild weg… al het wild is weer vertrokken op zoek naar voedsel… zoals het hoort!
We zijn drijfnat en druipen ook af, de vallei in waar een lekkere borrel op ons wacht. Pierre maakt er lekkere chocolademelk bij. We gooien er een flinke scheut Amaretto in.

Het weer blijft maar vochtig en regenachtig. Binnenkort wil ik echt gaan beginnen met het lemen van de grote bulk dus lijkt het me een goed idee om de dakbedekking eerst aan te brengen, zodat de muren beschut zijn.
Om het dak waterdicht te maken gebruik ik een dekzijl en om dit te beschermen tegen scherpe puntjes van de takken heb ik bedacht dat ik eerst maar een dikke deken van stro op de constructie ga leggen.
Maar eerst alle koppen van de steunpalen verwijderen die nog uitsteken…

Het is lastig zagen, hier en daar zijn de koppen wat schuin en steken wat uit. Ik besluit om een rand met leem rondom te leggen… zo zijn de scherpe kanten er af en heb ik bovendien een goed leemaansluiting van de dakrand met de muren binnen en buiten.

Daarna het dak op om de strolaag aan te brengen. De strobalen komen van een boer die het geoogst heeft op de omliggende velden.

De klus blijkt makkelijk en snel te gaan. Het dekzijl heb ik opgerold tot een groot tapijt en rol ik zo voor me uit. Als het klaar is eind van de middag kom ik opeens in een overdekte ruimte en de ervaring is overweldigend: het lijkt wel of ik de stal van Betlehem binnentreed!

Het dekzijl is ruim te groot maar ik laat het maar even zo bij wijze van luifel…

Vandaag en eergisteren de dakrand afgemaakt (woensdag is mijn enige vrije dag hier).

Het toiletgedeelte buiten wordt ook overkapt. Dit is nog wel improviseren aangezien ik dit niet van tevoren kon overzien. Bovendien had ik al besloten om een boom met vier takken te laten staan dus daar moet ik omheen vlechten. Al doende lost het zich van zelf op. Aan het einde van de dag is het dak qua vlechtwerk helemaal klaar. Morgen kan ik aan de bedekking beginnen.

Tijdens onze regelmatige avondwandelingen komen we geen zwijnen meer tegen maar vanavond wel deze prachtige Vuursalamander…

De dakconstructie is het moeilijkste deel aangezien dit echt een dragende constructie moet worden. Er komt eerst een gevlochten takkenconstructie op die ik in gebogen vorm vlecht; ik laat stevige staken in boogvorm de hele breedte overspannen zodat er een soort geraamte ontstaat…

Als het geraamte vastzit vlecht ik zoveel mogelijk dwarsstaken overal doorheen zodat het dak een soort omgekeerde mand vormt. De takken geven elkaar verband en een boomstam vormt de centrale draagkolom.
Deze stam heb ik met Timmerman 4 kilometer stroomopwaarts langs de beek gevonden, omgezaagd en samen hier naartoe gesleept in mijn (kleine) auto. Het is een stervende stam vol met kankerknollen en enkele zwammen maar nog wel stevig.

Al snel blijkt de constructie behoorlijk stevig te worden en kan ik er zelfs op staan. De grote centrale staken laat ik oversteken buiten de hut zodat deze later een overstekende dakrand vormen die de regen zo veel mogelijk van de muren weghoudt.