Enkele gedrapeerde takken boven mijn nieuwe Franse kast… bij nacht.

Een week nadat ik ben teruggekeerd in Amsterdam heeft Bloem - die ik met haar gezin heb leren kennen in Frankrijk afgelopen zomer - me gestrikt om een workshop voor kinderen te geven in de Noorderparkkamer: hun kunst- en buurtkultuurinitiatief in het Noorderpark in Amsterdam-Noord.
Er was al aangekondigd dat het bouwen met takken en leem zou worden, maar wat.. dat wist ik zelf ook niet. Eerlijk gezegd was ik het hele gebeuren vergeten: ik ben mentaal nog niet geheel gearriveerd hier. Om in de stemming te blijven maar vooral vanwege de weersverwachtingen heb ik het thema in plaats van ‘grootse dingen buiten doen’ maar ingeperkt tot ‘Je eigen droomhutje bouwen van leem en takken’ genoemd. Dit kunnen we dan lekker binnen doen want inderdaad: het sneeuwt hevig buiten.
Moedig zetten ze buiten op de veranda nog een extra tafel neer, maar naast ons vallen de vlokken sissend in het korfvuur.

Ik kom diverse oude bekenden tegen die ook deels meekleien en iedereen gaat enthousiast aan de slag. In de ruimte naast ons begint straks een blokfluitconcert. Ik moet de kinderen dan stilhouden dus had ik bedacht om bij aanvang toch naar buiten te gaan om materiaal voor de daken te zoeken.

De kinderen zijn echter al stil en buiten sneeuwt het als een gek. Met warme chocolade in het vooruitzicht gaan de kinderen even later na enig tegenstribbelen mee maar na tien minuten houdt iedereen (ook Wildplukker) het voor gezien: het is bar, guur en goor. We gaan muisstil weer naar binnen en kleien lekker door…

Iedereen is na afloop tevreden en Wildplukker ook redelijk: workshops geven is niet echt zijn ding.  ’s Avonds blijf ik bij de NPKaatjes in Amsterdam-Noord eten en hebben we allen dolle sneeuwpret buiten.

Ik ben weer terug in Nederland…

Bah, weer terug in Nederland! Ik mis de hut en Pierre nu al. Pierre is nu als enige achtergebleven (met rugklachten van het stenen sjouwen… sterkte Pierre!).

De laatste stand van zaken als filmpje: 

Get the Flash Player to see this player.

Als de vaargeul af is ga ik ’s middags mijn eerste project hier herstellen: de houtrilbank.
De bank uit februari 2006 is al eens eerder door vandalen aangetast maar nu is hij op de hoek echt ingezakt, al dan niet met hulp van jongeren uit de buurt die hier geregeld komen vissen.
Feit is echter dat er een zwakte in de constructie zit omdat de rugleuning te veel overhelt naar voren. Met het extra hout dat ik in de zomer toegevoegd heb is het alleen maar erger geworden.
Hij zit ook niet meer lekker - niemand zit er meer op zover ik weet - dus het wordt tijd voor een forse ingreep. Een bank is tenslote om op te zitten:

Mijn tijd is beperkt, het moet ’s middags af want morgen (dat is vandaag) vertrek ik. Iedereen is overigens al eerder vertrokken - zelfs landheer Moctezuma is naar Nederland - en Pierre en ik hebben het rijk alleen, dus wordt ik niet afgeleid.

Als een bezetene ga ik takken uit het bos halen om te vlechten en ook zaag ik een achttal stevige rechte hazelaartakken die ik in stukken zaag. Deze dienen als staanders voor de rugleuning en de bank zelf. Met een bijl hak ik er punten aan zodat ik ze met een steen de grond in kan slaan.

Ik besluit de rugleuning glooiend over te laten gaan in de zijkant. Dan ben ik ook van de rechte hoek af want dat was een zwak punt in mijn eerste onervaren ontwerp. De zijkant was wat losjes in elkaar gezet maar nu komt er een stevige vlechtbocht omheen.

Ik blijk overmoedig te zijn en krijg het werk niet af… de staken zijn op en nieuwe halen kost minstens een uur en het schemert al… missie mislukt.

Vanmorgen was ik zo vroeg wakker dat ik gelijk het bos in ben gegaan om staken te halen in een laatste poging om het werk af te maken. Met een flinke bundel verse staken kom ik bij de bank aan en begin te vlechten maar knak, knak… de staken breken één voor één af. De vorst heeft vannacht flink toegeslagen en de vlechttenen zijn zo stijf en breekbaar als een soepstengel.

Ik hou er mee op en ga een afscheidsfilmpje van de hut maken…

Ik laat het huisje het huisje en ga de laatste dagen relaxen… dat beteken in de praktijk dat ik dingen ga doen die ik ook nog wilde doen maar niet meer aan toe gekomen ben.
Het eerste is het spitten van een verbinding tussen de leemput - die nu paddenpoel is - en de beek. Dit blijkt een enorm karwei te zijn maar ik heb me voorgenomen het op één ochtend af te krijgen. Ik was vroeg op en heb eerst ook nog vlechtstaken verzameld voor klus 2, maar da’s voor later. Eerst spitten nu:

Deze klus was ingegeven door het feit dat er maar zo bar weinig water in de poel staat. Eigenlijk is er in mijn drie maanden afwezigheid niets bijgekomen. En dat terwijl het niveau van de beek duidelijk hoger ligt: het verschil lijkt zelfs wel een halve meter.
Reden? Het grondwaterpeil is hier 8 meter naast de beek beduidend lager (?!?!?), of de bomen en planten (of de zwijnen) drinken hier alles op, mysterieuze verdamping?

Het is zwaar werk. Vooral omdat de klei aan mijn spade blijft hangen en ik iedere schep met mijn handen moet afvegen.

Ik ben toch in drie uur klaar, onder het toezicht van Pierre die even langskomt en de laatste scheppen voor mij afveegt.
De geul is nu drie spitten diep en het water begint langzaam binnen te stromen. Het verschil is minder dan gedacht - ongeveer dertig centimeter - maar net genoeg om de poel tot een poel te maken, hoop ik, in plaats van alleen maar een natte kuil.

Get the Flash Player to see this player.

Pas de volgende dag is de poel vol en kijken we tevreden naar het resultaat. (Foto’s van Pierre.)

Eén van de laatste dingen die ik doe is het maken van het ecotoilet in de buitenplaats. Deze maak ik ook weer van de latjes waar ik al het meubelwerk van gemaakt heb.
De toiletbril was nogal arbeidsintensief vanwege de ronde geornamenteerde rand waar veel schaaf- en schuurwerk aan zat. Het model is een afweging tussen zitcomfort, esthetiek en mikprecisie. Dat laatste vanwege de speciale emmer die er in komt en die uitneembaar moet blijven.
Of het werkt moet nog blijken. The proof of the pudding is in the eating!

Het ecotoilet heeft een afvoer voor restvocht middels een buisje dat in de grond verdwijnt. Ik heb hiervoor een geul en een kuil gegraven in de grond die ik vul met grof grind uit de beek zodat er een perfect doorlatende afvoer ondergronds ontstaat. Daar verdwijnt het dan in de bodem en wordt gewoon afgebroken

De betimmering zelf was eigenlijk zo klaar:

Get the Flash Player to see this player.

De griend die ik van het voorjaar aangelegd heb lijkt werkelijk aan te slaan:

Wandelend met Pierre in de Vossenvallei hoopten we op wat vroegschemerige wildontmoetingen… maar niets was er te merken van de overdaad aan rondrennend wild van het voorjaar. Deze hele periode heb ik sowieso weinig wild gezien: ik krijg de indruk dat alle dieren diep het bos ingevlucht zijn vanwege de jacht.

Vanzelf dwalen mijn ogen dus af op zoek naar ander natuurgenot: die van de kleine details.
Zo viel al snel mijn oog op dit vreemde korstmos:

Na veel speurwerk ben ik er nog steeds niet achter wat het is.
Ik hou het maar op het Melig takmos (Ramalina farinacea) met vreemd grote sporenvormende schijven van de inwonende zwam. Iemand…?

Het lijkt eigenlijk wel de vegetarische versie van de vleesetende Zonnedauw!

In plaats van gisteren al weg te gaan blijf ik nog lekker een week langer. Afgelopen dagen onder andere gewerkt aan de zithoek. Ik heb vensterbankjes gemaakt van dezelfde dunne latjes die ik voor al het meubelwerk en de deur gebruikt heb…

…en de tafel in elkaar gezet. Ik heb alles drie keer in de transparante lak gezet waaronder een laag gemengd met witte lak zodat het hout een lichte zweem heeft. Het verweerde hout was wel erg donker en rommelig en met die witte sluier ziet het er wat frisser uit.

Ook de zittingen zijn gelakt en de scheuren in de banken zijn weggewerkt zodat ze weer goed liggen. En ik bevestig de tafel aan de steunpilaar.

De zithoek is klaar!

Ook de deur krijgt een meervoudige laklaag en ik bevestig wat hang en sluitwerk en een greep… en doe ik diverse kleine klusjes zoals een luikje voor het tweede luchtrooster.

Ondertussen is Pierre du Moulin bezig met het ophogen van de vloer met grind uit de beek want de vloer moet nog zo’n 7 à 8 cm omhoog. Pierre is inmiddels een vaste kracht geworden die iedere dag een paar uurtjes komt helpen. Bedankt Pierre!

takken, water & lucht 1 >>
takken, water & lucht 2 >>

Na het nogmaals stutten van de bedpilaar (zie ook 17 juli 2008 >>) is het dak eindelijk stevig genoeg en goed van vorm. Er zat enigszins een deuk in het dak die hiermee ook weg is.

Verder is er op één punt in de buitenmuur van de hut een onbeschermde plek waar de regen vrij spel heeft, namelijk de verste hoek, bij de aansluiting met de buitenplaats waar de dakrand nogal abrupt afloopt.
Het toilet lekt ook enigszins en ik wil alle problemen oplossen door het dak aan een kant te verlengen.
Ik wil tegelijkertijd het toilet wat uit het zicht nemen door het dak te laten steunen op een extra vlechtscherm. Dit scherm was wel al eerder gepland als een los element maar wordt nu dus verwerkt met het dak.

Ik steek extra staken onder het dakzeil en zaag de verticale staken van het scherm van de buitenplaats af…

…daarna maak ik een vlechtwerk dat ik met dekzeil en aarde bedek …

… en tenslotte maak ik de vlechtwand af…