`

Archief voor januari 19, 2010

op huisjesjacht in Frankrijk 4

Klik voor meer

Onze man in het Noorden waarschuwt ons dat een huis weer vrijgekomen is omdat de vorige bieders zich hebben teruggetrokken. Pierre du Moulin en ik gaan direct de volgende dag kijken: een tocht van driehonderd heen en terug. Bijna dezelfde afstand die ik van Amsterdam naar hier in Foulain rij.

Afijn… om twee uur hebben we weer afgesproken bij Café Jean in Liart en rijden daar vandaan zo’n 12 kilometer naar het gehucht La Hardoy. Onderweg hadden we al last van behoorlijke mistbanken. Hier zit alles potdicht.
Als we er voor staan herkennen we eindelijk het huis dat we eerder op de website zagen. Het achterste deel van de totaal 3400 m2 bekijken we het eerst en maakt ons wel enthousiast. Pierre ziet het helemaal zitten… lekker rustig.
Het perceel is zo’n 180 meter lang en gemiddeld 15 meter breed. Een lange strook in zijn geheel langs de weg gelegen. Onze angst was met name deze weg maar het verkeer is hier volledig te verwaarlozen.

Nu het huis maar bekijken…

Klik voor meer

De schok is groot als we binnen komen… wat een zootje… het huis lijkt mogelijk nog in redelijke staat al is het te donker om het echt te beoordelen. Ik zie wel wat gaten in het plafond en wat rotte balken maar we zien vooral troep en vuil en nog eens troep en vuil. Allengs zie ik meer hiaten in de constructie… is de schoorsteen niet deels ingestort? Ook staan er wat bakken om lekwater op te vangen.
Eenmaal boven gekomen via een deels ingestorte trap wordt het echt treurig: iedere ruimte is bezaaid met plastic boxen om lekwater op te vangen. Ze zijn allang overstroomd en liggen nu vol met klompen ijs. Een kast is met één poot door de vloer gezakt en verder zien we overal rotzooi én veel boeken over chemie. Het huis is klaarblijkelijk eigendom geweest van een zich vervuilende chemicus! Wel levert het enkele mooie stillevens op:

Klik voor meer

Terwijl onze makelaar Henry met een lokale meneer kletst, kijken we nog even in de dunne strook ondoordringbare tuin direct achter het huis. Ook hier blijkt Ali Chemicali flink bezig geweest te zijn met rotzooi. Honderden jerrycans, tonnen en vaten sieren de bossages tot zo’n 70 meter de tuin in. Als ik zo al drie zwervende accu’s half begraven in de grond zie liggen, durf ik al niet meer te gissen naar de voormalige inhoud van de rest van vaten en containers.
Ook staat er nog een doorgezakte rotte schuur vol met troep. De moed zinkt mij nu toch echt wel enigszins in de schoenen maar aangezien Pierre nog steeds enthousiast overkomt blijf ik me positief opstellen. Gewoon saneren die bodem!
Ik vraag bedenktijd maar we moeten wel vandaag beslissen… “vanavond laten we het weten”, beloven we makelaar Henry.

Klik voor meer

We bekijken nog even de omgeving zover dat mogelijk is met de mist. Echt wandelen lijkt ook niet mogelijk, alles is privégebied, weiland en er zijn geen paadjes en weggetjes te zien. Het dichtstbijzijnde bos is 6 km verder… we gaan snel weer naar huis.
Onderweg zakt bij iedere kilometer de positiviteitsbarometer 2 graden… alles werd aanvankelijk nog als matig beoordeeld maar na een uur is ons oordeel vernietigend: “weg met die zooi, hoe durven ze nog zo’n bedrag te vragen!”

Reactie (1)