`

Lente 2016

Reacties

Visuele Haiku

gekraagde roodstaart poetst
wilde pruim ademt tere bruidsbloemen

Reacties

Biomassaal 2

In de ‘Supermarkt des Natuurs’ is alles gratis. Niet alles is altijd voorradig en de schappen raken steeds leger en het assortiment wordt snel schraler. Waar in Frankrijk echter nog geen gebrek aan is, is dood hout in de bossen. Bij gelegenheid wordt alles ‘gefatsoeneerd’ als het in de weg staat bij het kappen en sleuren. Ook het kappen zelf gaat gepaard met veel machinaal geweld en na afloop is een mooi ‘verwaarloosd’ bosje achter de beek opeens een sloperij.

Mest, stro en houtsnippers zijn weliswaar ‘groen goud’ maar voor het echte bouwen en maken van textuur en reliëf in het landschap zijn stammen en takken ideaal. Ze blijven bij het hoog opstapelen wel tientallen jaren in gebruik als megasteden voor de natuur. Een moot eiken ter grootte van een kwart kuub stook je weg in twee avonden maar in een houtstapel gaat ie wel een eeuw mee en geeft in die tijd onderdak aan honderdduizenden insecten en andere wezens en er groeien tienduizenden mossen, planten en paddenstoelen op!

Met behulp van kruiwagen en achterbak heeft Wildplukker de afgelopen jaren rond de 60 kuub hout van kapvlakte en uit bos gesleept, waarvan hier getuige.

Reacties

Biomassaal 1

In navolging van vorig jaar hebben we dit jaar in overtreffende trap tien ton mest en 180 strobalen besteld en weer vele aanhangers met houtsnippers gehaald. Misschien is het voor de laatste keer, want de natuur op het terrein zal de organische stof dan zelf voldoende gaan leveren. Waarschijnlijk blijven we ons wel bezondigen aan de strobalen want als speelgoed is het veel te leuk.

Waarom al die hoeveelheden?
Bij aankomst was het terrein een harde uitgedroogde kleiplaat met wat gras en wilde planten, ingeklonken en kaalgevreten door de schapen. Er was daardoor een groot gebrek aan organische stof en leefruimte voor allerlei dieren… een schrale start voor een ecologisch beheer. Het idee is dat een grote hoeveelheid biomassa vrij snel wordt omgezet in LEVEN!… en dat in allerlei vormen. Een ton mest levert op den duur een ton wormen en het evendeel aan andere levensvormen op. De stro is een Mekka voor alles. Ze worden vrijwel direct overgenomen door paddenstoelen.

Bovendien levert het samen met andere ingrepen inmiddels (naar schatting) een vertienvoudiging van het aantal muizen op. Deze vreten jammer genoeg wel de moestuin leeg maar daarover wellicht een andere keer. Over het gunstige effect van stro en compost op de ringslangen schreef ik al eerder. De basis van het voedselweb is gelegd… laat de roofdieren maar komen!

Reacties

Egelpiepshow

Na jaren wachten hebben de egels eindelijk jongen op het terrein. Na al het aanleggen van groene elementen moet het hier toch een paradijs voor egels zijn. Het bleef echter lang mager: in 2012 de drie eerste waarnemingen en in 2013 bezoekt een egel maar liefst 11 keer ons terrein. Het is een mooie toename maar we willen graag dat ze hier blijvend aanwezig zijn.

Dan is het eindelijk zover. Het maandenlange gerommel in de spouwmuur in de schuur blijkt niet van ratten te komen maar van een nest egels. We zien er drie rondscharrelen. Mijn geliefde - Strootje - is kort geleden gearriveerd en is ook zeer verheugd, evenals Timmerman. We hebben geen van allen eerder zulke jonge egeltjes gezien.

De volgende dag treffen we er één aan in mijn houtopslag. Deze lijkt wel erg verdwaald, zo jong nog en al 50 meter gelopen?! Hij ziet er wat vermagerd uit. Is er wel een moeder in de buurt? En weet hij de weg terug wel te vinden? Ik geef hem wat kattenvoer, want ik weet dat ze daar gek op zijn en ik heb nog genoeg over van Vos jr. die hem vorig jaar gesmeerd is. Het jong duikt er bovenop.

Niet lang daarna zien Strootje en ik er steeds meer… totaal wel vijf! Het is een tweede nest. Ze hebben een plekje in de houtopslag onder de stro. Ze piepen af en toe heel hard maar waarom weten we niet. Na een dag of wat houden ze er mee op. Ze zijn te vroeg door hun moeder verlaten en amper gespeend en misschien een beetje bang. Strootje heeft ze inmiddels Piep 1 t/m 5 gedoopt.

Eentje heeft het duidelijk moeilijk en sterft de derde dag, liggend in het zonnetje. We zijn er al zo aan gehecht dat we hem een waardige begravenis geven.

De rest hangt dagenlang rond de caravan en ze gedragen zich steeds meer als makke huisdieren. Strootje heeft het er de hele dag druk mee. De tekst “Hé Piep” wordt voortdurend door ons gebezigd. Ze scharrelen over je voeten heen en kruipen onder je stoel. Het is de hele dag opletten geblazen waar ze lopen.

Gedurende de week gaan ze steeds verder weg en blijven langer de hort op… we zien ze steeds minder. Iedere avond verzamelen ze zich nog steeds, eten wat, drinken keurig wat water uit een door ons geplaatste melkflesdop en verdwijnen daarna in hun holletje in de houtopslag.

Tenslotte moeten we weg en laten ze met pijn in het hart achter…

Bekijk filmpje op YouTube >>

Reacties

Heuvelbedden 2 - Hügelkultur

Deze winter ga ik verder met de heuvelbedden op de brandnetelbult >>. Afgelopen november heb ik al de rest van de bult achter het muurtje aangepakt.
Door ze flink te vullen met organisch materiaal hoop ik dat het vruchtbare bedden worden met een goede structuur die nog jarenlang voeding krijgen van de vulling. Dat is het idee van de Hügelkultur of gewoon Heuvelcultuur. De moderne populaire Sepp-Holzer-versie is met stammen gevuld maar dat is maar een variant.

Voor mijn vertrek naar Nederland heb ik de andere kant van de Komkommerkom alvast voorzien van voedsel voor mijn winter-werk-volk: woelmuizen. Een deksel erop en ze kunnen beschut de boel alvast gaan omspitten.

Bij terugkomst hebben ze hun werk aardig gedaan! Ik laat ze nog maar even doorgaan.

De heuvelbeddenomgeving wil ik volledig in cultuur brengen. Het is niets anders dan brandnetel overal en het zit vol met troep! Ik kom overal plastic strobalendraad tegen dus ik vermoedt dat de boer hier vroeger een afvalbult had.
Ik wil experimenteren met een gemengd landschap waar voedsel verbouwen en ecologische ontwikkeling samengaan. Ik sleep daarom enorme hoeveelheden takken van de kapvlakte over de beek en graaf diverse paden en werp heuvels op. Zo hoop ik een beschut mini-voedselbosje te maken met veel verschillende microklimaten. Ik wil over een paar jaar een gezonde bodem met een rijk voedselweb hebben want ik heb ontdekt dat op 30 cm diepte overal een ondoordringbare kleiplaat ligt. Als ik dat had geweten dan had ik eerst alles beter kunnen ploegen tot 60 cm diepte.
Maar ja… een ploeg heb ik toch niet dus wordt het graven en mulchen.

Het is mistig en alles ziet er inmiddels sfeervol uit..

Reacties

Honger maakt rauwe bonen smakeloos

Helaas zijn veel bonen giftig als je ze rauw eet. Toch smaken ze heerlijk sappig en zoet, vooral peultjes en sugarsnaps. De oorsprong van het gezegde ‘honger maakt rauwe bonen zoet’ is mij een raadsel want ze zijn juist rauw heerlijk zoet… als je erge honger zou hebben dan prop je ze waarschijnlijk achteloos naar binnen en ontgaat je de delicate smaak.

Op mijn balkon staan de tweede ronde doperwten in bloei… de eerste peulen hangen er ook al aan. Ik moet me bedwingen om ze niet rauw op te eten…

Reactie (1)

Ringslangen warm ontvangen

Dit voorjaar ben ik gaan experimenteren met heet composteren. Een goed opgezette composthoop kan van binnen wel 60 graden heet worden. Dan worden alle onkruidzaden gekookt en krijg je mooie ’schone’ compost.
In april valt dat niet mee na de koude winter, De eerste hoop komt niet verder dan 33 graden. Een natte baal stro wordt in de zelfde tijd nota bene uit zichzelf al 35 graden.
In juni werd het eindelijk warmer weer. Ik heb bij een boer 120 balen stro en 6 kuub koeienmest besteld voor veelal nog onbekende doeleinden en ik kan het goed gebruiken om wat composthopen op te zetten.

Composthoop nr. 7 wordt opgezet achter mijn caravan. Binnen een week loopt de temperatuur op tot 56 graden! Eindelijk geslaagd! Nog een paar keer omzetten en ik zal na een maand eindelijk goeie compost hebben.
Als ik na enkele weken het zeil er aftrek ligt er opeens een dikke slang opgerold in het luchtgat. Mijn geslaagde composthoop is gekraakt! Ik kan niets anders doen dan de situatie accepteren want wegjagen is geen optie. Ik ben benieuwd of ze blijft en eieren legt.
Als ik in Nederland ben krijg ik de melding van Pierre dat er eieren in de hoop liggen. Begin juli ben ik er weer, en ja, een hele kluwen langwerpige eieren vult het gat.

In augustus zijn we er weer voor wat langere tijd. De eieren zijn nog steeds niet uitgekomen. Wordt het nog wat?
Na twee weken is het eindelijk zover: een slangetje kruipt bovenop de eieren. Na een week zijn er nog een paar bijgekomen… maar het lijkt toch wat mager.

Nu, half september, ben ik er even kort en kijk ik hoe het er mee staat. Pierre en Timmerman zijn er bij als ik de doeken weer optil: JA… een hele kluwen slangen staart ons aan! Het zijn er zeker wel zo’n twintig! Compostproject geslaagd. We heten ze warm welkom!

Reacties

Heuvelbedden 1 - Komkommerkom

Midden op het terrein ligt een met brandnetel overwoekerde bult van klei en steengruis. Het is slechte grond en niets wil er groeien.
Tijd om het aan te pakken en er wat leuke heuvelbedden van te maken.
Ik maak een padenpatroon door te graven en de zware klei op delen van de heuvel te gooien waar al wat karton op ligt. Ik hoop dat onder het karton de brandnetels doodsmoren. Tussendoor strooi ik laagjes stro.
Met wat oude bakstenen maak ik een kommetje waar ik warmteminnende planten kan neerzetten zoals tomaat en komkommer. Ik heb zaad van een leuke witte komkommer gekocht. Het is juni en de voorgezaaide planten moeten nodig de grond in.

Na twee maanden staat de komkommer er goed bij. Er verschijnen steeds meer bloemen. Het lijkt wel een minipompoen!

En nu zijn de eerste komkommers al klaar.

Reacties

Zomeroogst

Dit jaar ben ik voor het eerst serieus begonnen met de moestuin. Helaas valt dat niet mee op zware klei, zeker als je steeds weer weg bent. De slakken waren dit jaar een ware plaag… maar toch hebben we de afgelopen maanden lekker uit de tuin kunnen eten.

En bovendien is het nog lang niet afgelopen…

Reacties

Kuipvijver 1

Een vijver aanleggen in de tuin is een hoop gedoe. Met al dat plastic in de grond… wel of niet doen?
Wildplukker zoekt nog naar een methode om natuurlijke vijvers waterdicht te maken maar tot nu toe heeft hij maar één afdoende methode ontdekt: er eerst een jaar lang varkens in laten badderen.
Toch wel wat veel gevraagd. Dus eerst maar aan de slag met de makkelijkste vijver van alle vijvers: de KUIPVIJVER.

De aanleg is makkelijk. Je graaft een kuil, doet de cementkuip er in en klaar. Als het regent loopt ie vanzelf vol, plantenzaden, libellen en kevers waaien vanzelf aan en kikkers ruiken het op afstand….

Iets meer aandacht geeft echter een veel beter resultaat. De grond uit het gat kun je gebruiken om de rand van het vijvertje vorm te geven. Als je het gat groter maakt dan nodig is en de restruimte eerst opvult met hout dan krijg je door de rotting nog lange tijd extra warmte en daarna hou je nog heel lang een vochtvasthoudende houtpulp over die interessant is voor allerlei dieren, planten en schimmels. Door er nog meer hout omheen te plaatsen verstop je de rand en lijkt het wat natuurlijker en krijg je een vochtig milieu rondom de kuipvijver.

Wat stenen, zand en wilgentakken er in die kunnen uitlopen en wat oeverplanten en de kuipvijver is klaar!

Reacties

Bramenwonder

Wonder boven wonder blijkt de Doornloze braam die ik ruim twee jaar geleden gekregen heb van Uitgever en die ik in de zomer van 2010 geplant heb nog steeds te leven en zelfs twee prachtige scheuten gemaakt te hebben. Ook een tweede van de totaal vier blijkt nog een takje te hebben! Vorig voorjaar hadden we het al opgegeven toen de laatste kwijnende takjes van 2011 de winter al niet heelhuids overleefden.

’s Avonds ga ik een rondje over het terrein maken. Pierre du Moulin komt ook even kijken en ik lok hem mee onder het mom ‘Er is een wonder geschiedt!’ naar de Doornloze bramen. Hij is onder de indruk. Bij hem stond er ook ooit één dus we gaan zoeken of die ook herrezen is… maar vinden niets.

Een dag later meldt hij dat hij dat hij toch wat gevonden heeft. We zijn ‘voorlopig’ weer drie Doornloze bramen rijker!

Ik geef ze flink wat tuinaarde en wat houtsnippers, en doe er bij nummer twee meteen wat Klimop en een baby-Esje bij.

Reacties

Winter 2013 1

Reacties

Vos Junior

Als ik weer terugkom in Frankrijk ben ik heel benieuwd of moeder en haar drie jongen het goed maken. De gastencaravan is komende week zowel van binnen als vanonder bezet door drie kinderen, want het gezin van Bloem en Carloman zijn ook mee. Bij aankomst zien we maar twee jongen, maar die andere zal wel achter of onder zijn moeder liggen.

Na zorgvuldige inspectie de volgende dag blijkt het witte jong met de zwarte vlekken echt te ontbreken… er zijn er nog maar twee over.

Een dag voor mijn vriendengezin vertrekt is Ma Vos vertrokken met kitten 2 en heeft het zwart-witte jong achtergelaten. Het is een herhaling van vorig jaar toen Vos ook al achtergelaten werd!

Na een dag is moeder nog steeds spoorloos en ik neem Vos junior maar onder mijn hoede bij mijn caravan. Ondertussen zoeken Timmerman en ik naar de nieuwe stek van Ma en kind. We zien moeder echter dagenlang niet meer en vinden nergens het andere jong.
Het lijkt er op dat we deze keer echt opgescheept zitten met een katje. Ik doop hem Vos Junior omdat het in alle opzichten een deja-vu van zijn vader is. Hij heeft iets meer wit maar hetzelfde zwarte maskertje.
Vos Junior voelt zich al snel volledig thuis: hij slaapt ’s nachts in een tas met vuil wasgoed en hangt overdag een beetje rond op zes vierkante meter voor mijn caravandeur en is tevreden met de kachel naast hem waar ik ’s avonds een flink blok voor de nacht op gooi. Hij blijkt alleen maar vloeibaar voedsel gewend te zijn en is de eerste dagen steeds op zoek naar een speen. Zijn eten zuigt ie op. Sterker nog… hij begraaft zich er in. Als ik hem brokjes in gelei geef zuigt ie alleen de gelei op en laat de brokjes liggen en smeert zich helemaal onder. Bah!

Maar na een paar dagen weet ik voedsel te maken met de juiste consistentie en blijkt ie zichzelf ook al te kunnen wassen. Hij hoort al snel bij de dagelijkse routine.
Zie filmpje van de eerste week >>

Vier, vijf, zes dagen gaan voorbij en alleen Vos senior komt ’s avonds langs op zijn route langs onze caravans op zoek naar etensresten en vieze borden. Als hij op een avond geconfronteerd wordt met zijn zoon, die ligt te slapen, gaat hij er angstig snel vandoor. De avond daarop heeft Vos jr hem in de gaten en zet zijn rug op en begint tegen hem te blazen. Senior weet niet hoe snel hij zich uit de voeten moet maken… de schijtert!

De avonden daarna lijken ze elkaar te tolereren en negeren elkaar verder.

Op een avond, acht dagen na hun vertrek, zitten moeder en jong 2 opeens weer onder de gastencaravan. Probleem opgelost!?!?

Ik hoop dat ze Vos jr. niet vergeten is en ik zet hem weer bij het stel. Moeder reageert alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en ik laat ze verder met rust.
Als ik de volgende dag kom kijken is jong 2 er wel, moeder niet. Vos jr. heeft zich tegen zijn broer/zus genesteld. De twee komen direct te voorschijn en na wat angstvallig toekijken durft ook jong 2 met me te spelen.

Laat in de middag neem ik nog een kijkje… maar moeder en jong zijn vertrokken. Vos junior ligt in een trui voor de caravan te slapen en heeft het vertrek blijkbaar gemist. ’s Avonds laat haal ik hem maar weer op voor de nacht. De herenigingspoging lijkt mislukt!

Enkele dagen later vertrek ik naar Nederland en ik besluit hem maar tijdelijk mee te nemen bij gebrek aan een betere oplossing. Vos Junior gaat naar de grote stad!

Wordt vervolgd…

Reacties (2)

Vos is een kater

In het vroege voorjaar zien we dat in de schemer de moederkat die hier altijd rondzwerft bij ons hek door een vreemde kater gedekt wordt. Als de kater zijn hoofd naar ons keert herken ik hem meteen aan zijn Zorro-masker: het is Vos! (Zie ook Vos)
We zijn verbaasd dat hij als kleinste van vier kittens de winter overleeft heeft en nog meer verbaasd dat hij uitgegroeid is tot een volwaardige kater.
Dat hij voor onze deur incest met zijn moeder pleegt vinden we wat minder maar dat is in de wilde natuur heel gewoon.

Daarna zien we hem lang niet meer tot hij opeens opduikt terwijl Mary Shelley en ik bij een vuurtje voor mijn caravan zitten. Hij gluurt vanachter de buitenkachel en loopt wat schichtig rond. Hij is niet verder dan twee meter van ons vandaan maar gaat er toch weer snel vandoor. We zien hem af en toe ergens op het terrein banjeren en één keer zie ik hem verschrikt vanonder mijn caravan wegschieten en via het ‘kattenluikje’ in de takkenril door het hek naar buiten het terrein vluchten.

Tot op een avond wanneer ik met Pierre du Moulin bij mijn buitenkacheltje zit te kletsen. Vos duikt op en voor we erg in hebben is hij brutaal het bord onder de lege stoel van Timmerman aan het schoonlikken… op nog geen meter afstand. Ik schuif mijn bord ook naar hem toe, iets voorbij mijn rechtervoet, en ook die likt hij meteen schoon. Pierre staat op het punt om weg te gaan en als hij opstaat vlucht Vos direct uit het zicht.
Maar een half uur later verschijnt hij opeens links van me vanonder de caravan … binnen handbereik. Ik had al wat reepjes droge worst gehaald en ik voer hem twee reepjes door ze voor zijn neus te gooien. Het derde reepje hou ik in mijn hand en ja… al schokkend komt hij er op af en grist het uit mijn hand om meteen ermee onder de caravan te duiken.
Dit herhaalt zich enkele keren en tenslotte zet hij zelfs zijn voorpoten op mijn been om de worst tussen mijn vingers te pakken. Als er een onweersbui losbarst vlucht hij weer snel… niet onder mijn veilige caravan maar het terrein op.

De dagen erna zien we hem vaker. Hij ligt te dutten op de takkenril bij de moestuin en hij komt zelfs even bij Timmerman langs als we daar zitten te eten. We bieden onze net leeggegeten etensborden aan die hij meteen schoonlikt… maar dichterbij dan 3 meter komt hij niet en bij iedere beweging van ons vlucht hij weer tien meter.

Even daarvoor al zat Ma Vos op de takkenril achter mijn caravan te dutten. Zij is altijd heel schuw en komt nooit dichterbij dan twintig meter. Deze keer lijkt ze brutaal te blijven liggen als ik mijn caravan nader en ik laat haar maar met rust. Van dichtbij lijkt ze anders… is het een ander jong van vorig jaar? Eén roofdier is leuk op ons terrein maar twee of drie… laat staan als mijn caravan een kattenhonk wordt! Daar zit ik met mijn allergie al helemaal niet op te wachten!

De week erna komt Vos iedere avond langs… bij mij of, als we eten op het terras van timmerman, bij hem. Vos maakt er zelfs een vast rondje van en likt bij aankomst alle huisraad schoon dat in aanraking is geweest met eten.

Enkele dagen geleden horen we gepiep bij de gastencaravan. We gaan kijken en ja hoor… drie kittens in het hooi onder de caravan! Moeder is al bevallen! Dit wordt de start van een hele dynastie op Sévricourt!
Eén kitten lijkt duidelijk op Vos, zijn vader/broer, met veel zwart in zijn vacht en wat wit. Nummer twee lijkt meer op zijn moeder met veel wit. Nummer drie is veelkleuriger, die lijkt op zijn opa… moeders’ lover van vorig jaar.

Wordt zeker vervolgd…

Reacties

« Vorige berichten · Volgende berichten »